جناب آقای مسعود پزشکیان
رئیس محترم جمهوری اسلامی ایران
جناب آقای احمد دنیامالی
وزیر محترم ورزش و جوانان
جناب حجتالاسلام و المسلمین محمدحسین حسنخان
معاون محترم امور فرهنگی و توسعه ورزش همگانی وزارت ورزش
جناب آقای سید محمد شروین اسبقیان
معاون محترم توسعه ورزش قهرمانی و حرفهای
سلام و احترام؛
در سراسر جهان، مسابقات دو شهری یکی از سادهترین و استانداردترین رویدادهای ورزشی همگانی است؛ سالانه میلیونها نفر در بیش از ۳۰۰۰ مسابقه دوی جادهای شرکت میکنند؛ اما در ایران، ما هنوز از برگزاری یک رویداد بدون حاشیه و قابل اتکا محرومیم. این رویدادها نهتنها از سوی نهادهای ذیصلاح حمایت نمیشوند، بلکه هر بار تحت تأثیر موضوعاتی قرار میگیرند که اساساً به ورزش ربطی ندارند.
رویدادهایی مثل ماراتن کیش با یک تصمیم ناگهانی، از یک فعالیت عادی ورزشی به مسئلهای ملی تبدیل میشوند؛ آن هم نه به دلیل عملکرد برگزارکنندگان، بلکه به خاطر حساسیتسازیهای بیرونی که ورزش را به میدان جدلهای غیرورزشی تبدیل میکند.
برگزارکنندگان مسابقه وظیفهای جز اخذ مجوزها از مسیرهای قانونی و رعایت ضوابط و اجرای یک رویداد ورزشی ندارند. پوشش شرکتکنندگان نیز همان پوششی است که روزانه در پارکها و مسیرهای عمومی کشور دیده میشود و مسئولیت کنترل آن متوجه برگزارکنندگان نیست.
توقع برعکس گذاشتن این بار بر دوش آنها نه منطقی است و نه قابل اجرا.
از سوی دیگر، برگزاری یک دو شهری مستلزم میلیاردها تومان هزینه، ماهها برنامهریزی، تولید تجهیزات و محتوا، هماهنگی، تأمین مسیر، تیمهای پزشکی و امنیتی و دهها مورد جزئی و تخصصی دیگر است. بالطبع لغو این رویدادها پس از اخذ مجوزها، هزینههای سرسامآور مادی و معنوی برای مردم و برگزارکنندگان خواهد داشت. در بسیاری از کشورها، دولتها و شهرداریها این رویدادها را حمایت میکنند، اما در ایران، گاهی حتی برای برگزاری سادهترین مسابقات نیز موانع اداری و هزینههای اضافی ایجاد میشود.
رسانهها نیز نقشی اساسی در بازنمایی دقیق و مسئولانه دارند تا مانع از دامنزدن به حاشیههای غیرواقعی شوند و به توسعه رویدادهای همگانی کمک کنند؛ چراکه هرگونه روایتسازی هیجانزده یا امنیتی، مشارکت عمومی را کاهش میدهد و انگیزه فعالان این حوزه را تضعیف میکند.
این کارزار چهار مطالبه روشن دارد:
۱. پایاندادن به لغو مسابقات و تحمیل هزینههای سنگین به مردم و برگزارکنندگان با استناد به مسائل غیرورزشی.
۲. جلوگیری از سیاسیسازی رویدادهای ورزشی.
۳. حمایت قاطع حاکمیت از برگزارکنندگان به عنوان مروجان سلامت عمومی.
۴. توقف برخوردها با برگزارکنندگان تا زمانی که فعالیت آنان در چارچوب ضوابط ورزشی انجام میشود.
موفق شد
ویژه
