به نام خداوند جان و خرد
«پویش ملی نه به جنگ» فراخوانی است از سوی جمعی از دانشگاهیان ایرانی در واکنش به فجایع خونبار دیماه سال جاری و نیز خطر فزاینده تحمیل جنگی ویرانگر علیه ایران.
۱. ما با اندوهی عمیق نسبت به جانباختن هزاران تن از عزیزان هموطن، تأکید میکنیم که روشنشدن ابعاد این کشتار هولناک از طریق تشکیل کمیتهای علمی، بیطرف و مورد وثوق افکار عمومی ضرورتی اجتنابناپذیر است. در عین توجه به نقش عوامل جنگافروز خارجی، قصور و تقصیر حاکمیت در پیشگیری و مدیریت این فاجعه بزرگ نیز قابل انکار نیست.
۲. در شرایطی که کشور با تهدید جدی جنگ از سوی آمریکا و اسرائیل روبهروست، هشدار میدهیم که هرگونه درگیری نظامی، فارغ از توجیه آغاز آن، پیامدی جز کشتار بیگناهان، تخریب گسترده زیرساختها، آسیبهای سنگین زیستمحیطی، بیثباتی منطقهای و تضعیف صلح و امنیت جهانی نخواهد داشت.
۳. تجربههای تاریخی و پژوهشهای معتبر نشان دادهاند که حتی مداخلاتی که با وعده بهبود اوضاع آغاز میشوند، اغلب به پیامدهای پیشبینیناپذیر و ویرانگر میانجامند و نخستین قربانی آنها نیز بنیانهای درونی دموکراسی و آزادیخواهی است.
۴. از حاکمیت میخواهیم با درک اهمیت بنیانهای واقعی قدرت ملی، که بر رضایت و حمایت مردم استوار است، دیپلماسی ضدجنگ را بهطور فعال تقویت کرده و زمینه همدلی ملی را فراهم آورد. از همه ایرانیان، فارغ از تمایزات قومی، مذهبی و سیاسی، دعوت میکنیم گفتمان «نه به جنگ» را به مطالبهای فراگیر و برتر تبدیل کنند و هر یک کنشگری مسئول در مسیر صلح باشند.
۵. ما دانشگاهیان داخل و خارج کشور، که توسعه متوازن و رفاه پایدار را در چارچوب فرایندهای دموکراتیک آرمان مشترک خود میدانیم، از خردورزان و نهادهای علمی جهان میخواهیم برای جلوگیری از شعلهورشدن جنگ تلاش کنند. همچنین از اندیشمندان و مسئولان کشورهای منطقه میخواهیم با تقویت ابتکارات دیپلماتیک و مواضع مسئولانه، نگرانیهای مشروع نسبت به پیامدهای جنگ را به اقداماتی مؤثر تبدیل کنند.
۶. در سطح بینالمللی، از دبیرکل و اعضای شورای امنیت سازمان ملل متحد، و نیز سیاستمداران و نمایندگان مسئول در آمریکا که با جنگطلبی مخالفاند، میخواهیم به وظایف قانونی و اخلاقی خود در جلوگیری از جنگ و پایبندی به موازین حقوق بینالملل عمل کنند.
امید ما آن است که با رفع خطر جنگ، سرمایه اجتماعی حاصل از این همدلی ملی در خدمت اصلاحات ساختاری، بهرسمیتشناختن حق حاکمیت ملت و حرکت مسالمتآمیز ایران به سوی توسعه، رفاه و ثبات پایدار قرار گیرد.
جمعی از دانشگاهیان ایرانی
اسفند ۱۴۰۴
موفق شد
ویژه
بحث و گفتگو