رئیس جمهوری محترم جمهوری اسلامی ایران
وزیر محترم آموزش و پرورش
سلام؛
ما، نسلِ در میانهی تلاطمهای سخت، دانشآموزانی که میانِ یادگیری و بقا ایستادهایم، این کارزار را نه از روی بیمیلی، بلکه از سرِ استغاثهای مبرم برای نجات سلامت روان و حقِ آموزش برابر، به راه انداختهایم.
ما نسلی هستیم که با طنینِ آژیرهای جنگ بزرگ شدهایم!
ما پیش از آنکه با سختیهای کتابهای درسی روبهرو شویم، با سختیهای زندگی دستوپنجه نرم کردهایم. سه بار، سه بار سکوتِ ناگهانیِ مدارس را تجربه کردهایم؛ دو بار در میانِ دو جنگ تحمیلی و یک بار در میانِ هیاهوی جنگ شهری. ما یاد گرفتهایم که چگونه در ناپایداری زندگی، خود را حفظ کنیم، اما اکنون، این ناپایداری با سیاستهای آموزشیِ سختگیرانه، به بنبست رسیده است.
علاوه بر این زخمهای تاریخی، غبار تیره و خفقانآور آلودگی هوا، نه تنها سلامت جسمی ما را نشانه رفته، بلکه تمرکز و آرامش ذهنی ما را در میانِ غبارِ بیعدالتی، به شدت زیر سوال برده است. در حالی که نفس کشیدن در این فضا دشوار است، چرا باید بارِ سنگین و طاقتفرسای «امتحانات نهایی پایه یازدهم» را نیز بر دوشهای خستهی ما گذاشت؟
چرا این کارزار یک ضرورتِ حیاتی است؟
۱. تجمعِ بحرانها بر پیکرِ دانشآموز: اضافه کردن استرس امتحانات سراسری به زخمهای ناشی از جنگ و آسیبهای ناشی از آلودگی هوا، چیزی جز فروپاشی روانیِ نسل آینده نیست. ما نیاز به فضایی برای رشد داریم، نه عرصهای برای فروپاشی.
۲. سیاستِ آزمونمحوری به جای یادگیری: تبدیل شدنِ آموزش به یک «رقابتِ نمرهمحور»، روحِ کنجکاوی و خلاقیت را در ما میکشد و ما را به ماشینهای حفظ کردن برای یک شب آزمون تقلیل میدهد.
۳. بیعدالتی در برابرِ تفاوتها: امتحانات سراسری، شکاف میان مدارس با امکانات متفاوت را عمیقتر میکند و دانشآموزانی را که در مناطق کمبرخوردار یا تحت تأثیر بحرانهای محیطی هستند، در برابر بیعدالتی قرار میدهد.
۴. سلب حقِ ارزیابی از معلم: با این سیاست، قدرتِ ارزیابی و نقش راهبردیِ معلم، که نزدیکترین همراهِ دانشآموز است، نادیده گرفته شده و جای خود را به مکانیزمهای خشک و بیروح داده است.
خواستههای مبرم ما:
ما از ریاست جمهوری محترم استدعای عنایت داریم تا با نگاهی انسانی و عدالتمحور به شرایطِ بحرانیِ معیشت، محیطزیست و امنیت روانیِ دانشآموزان، نظارت بر سیاستهای آموزشی را به گونهای اعمال کنند که نظام آموزشی، جایگاه خود را از «تولید استرس» به «پرورش انسان» تغییر دهد.
و از وزیر محترم آموزش و پرورش میخواهیم که با درکِ واقعیتهای موجود، با بازنگری در تصمیمات اخیر، امتحانات نهایی پایه یازدهم را لغو نموده و حقِ ارزیابی مستمر را به مدرسه و معلم بازگردانند؛ تا آموزش، دوباره به معنای واقعی کلمه، فرصتی برای رشد باشد، نه ابزاری برای تنبیه و اضطراب.
ما خواهان حق هستیم؛ حقِ نفس کشیدن، حقِ یادگیری و حقِ آرامش در میانهی طوفانها!
ویژه
بحث و گفتگو