به نام خداوند جان و خرد
جناب آقای علیرضا کاظمی
وزیر محترم آموزش و پرورش کشور
با سلام؛
ما والدینی هستیم که دل هایمان از غمِ آیندهای مبهم، خسته است.
ما دانشآموزانی هستیم که کتابهایمان را با صدای دوردستِ رعد و برقِ جنگ میخوانیم و خوابهایمان تصویری است از ترکیب آتش و خاکستر.
ایرانِ عزیز، که روزگاری مکتبخانهی عشق و ادب بود،اکنون در هیاهوی جنگی ناخواسته فرو رفته است.
ما شاهد شهادتِ عزیزانمان در مدرسههایمان بودیم؛
شاهد خونِ پاکِ همکلاسیهایمان در «مدرسه میناب» بودیم.
آن روزها به ما آموخت که مدرسه، نباید کانون کشتار باشد، بلکه باید پناهگاه آرامش و یادگیری باشد.
حال، در روزهای بلاتکلیفی که نه جنگی پایان یافته و نه آتشبسی برقرار است؛
جایی که سربازانِ میهندوست ما، به دلیلِ امنیتِ جانیشان، از پایگاههای خود دور ماندهاند؛چگونه میتوان از کودکانی انتظار داشت که به مدارس فیزیکی مراجعه کنند؟
چگونه میتوان از دانشآموزانی که ماههاست آموزشهای غیرحضوری و ناقص داشتهاند، امتحانات حضوریِ سنگین را در چنین اتمسفرِ پر از استرسی طلب کرد؟
امنیت، خط قرمز آموزش است: تا زمانی که امنیتِ مدارس و مسیرهای منتهی به آنها تضمین نشده است، و تا زمانی که تهدید حملات هوایی،زمینی و دریایی همچنان زنده است، برگزاری امتحانات حضوری، نوعی بیتوجهی به جانِ فرزندان این مرز و بوم است.
عدالت آموزشی در شرایط بحرانی: دانشآموزانِی که آموزشهای ناقص و غیرحضوری داشتهاند، شایستهی قضاوتِ سختگیرانه نیستند. آنها قربانیانِ شرایطِ غیرقابل کنترلِ جنگ هستند، نه مقصرِ افت تحصیلی.
پیشنهاد جایگزینِ منصفانه:
ما از ادارهی کل آموزش و پرورش و مسئولینِ مربوطه تقاضا داریم:
برگزاری امتحانات غیرحضوری برای کلیهی مقاطع تحصیلی(از ابتدایی تا پیشدانشگاهی)
تا دانشآموزان در امنیتِ خانه باشند.
ما میدانیم که مسئولینِ محترم، دغدغهی آیندهی کشور را دارند. اما فراموش نکنید که آیندهی ایران، در همین کلاسهای درس و در همین ذهنهای کوچکِ دانشآموزانِ ترسیده است.
ما خواهانِ «کتاب» هستیم، نه «خاکستر».
لطفاً، با همدلی و درکِ شرایطِ سختِ ملی، تصمیمی بگیرید که جانِ دانشآموزانمان را به خطر نیندازد.
امضای کن و بگو: مدرسه، پناهگاه است، نه میدان جنگ.
موفق شد
بحث و گفتگو