به نام خدا

ما، جمعی از دانشجویان جهادگر حاضر در اردوی جهادی اعزامی به مناطق محروم استان کردستان و جمعی از دانشجویان و حامیان جریان جهادی و سازندگی کشور، این مطالبه را با احترام، اما با جدیت و فوریت مطرح می‌کنیم:

جهادگری که در مسیر خدمت به مردم و در چارچوب مأموریت جهادی جان خود را از دست می‌دهد، نباید صرفاً با عنوان «عروج شهادت‌گونه» بدرقه شود؛ بلکه شایسته است وضعیت شهادت او بر اساس ضوابط قانونی و مستند، به‌صورت رسمی بررسی و در صورت احراز شرایط، عنوان مقدس «شهید» برای او ثبت و اعلام شود.

در اردوی جهادی اعزامی دانشجویان دانشگاه‌های استان اصفهان به مناطق محروم کردستان، مأموریت ما صرفاً یک سفر دانشجویی نبود؛ هدف، خدمت‌رسانی، محرومیت‌زدایی، سازندگی، تقویت وحدت میان مسلمانان و ایجاد پیوند میان دانشجویان و مردم این مناطق بود.

در جریان همین مأموریت، برادر جهادگرمان، شهید در انتظار احراز رسمی، آقای محمدحسن قاسمی، که از مسئولان همان اردوی جهادی نیز بود، در مسیر انجام این مأموریت و در پی یک سانحه رانندگی جان خود را از دست داد.

اکنون پرسش ما روشن است: اگر یک فرد در مسیر انجام مسئولیت و خدمت عمومی، بر اثر سانحه جان خود را از دست بدهد، چه تفاوتی میان یک مأمور خدمت و یک دانشجوی جهادگر وجود دارد که در مواردی عنوان شهادت برای یکی احراز می‌شود، اما برای دیگری صرفاً از تعبیر «عروج شهادت‌گونه» استفاده می‌شود؟

ما نه خواستار نادیده گرفتن ضوابط هستیم و نه مطالبه‌ای خارج از قانون داریم. برعکس، درخواست ما این است که ضوابط به‌صورت شفاف، دقیق و یکسان درباره جهادگران نیز اعمال شود.

اگر شرایط قانونی شهادت در مورد این جهادگر عزیز احراز می‌شود، انتظار می‌رود فرآیند اداری آن با فوریت و احترام لازم تکمیل و عنوان «شهید» به‌صورت رسمی اعلام شود. و اگر احراز شهادت جهادگران در چنین شرایطی نیازمند بررسی و مستندات خاصی است، انتظار داریم مبنای این تفاوت، ضوابط دقیق و قابل‌استناد آن و همچنین مسیر و زمان‌بندی رسیدگی، برای خانواده و جامعه جهادگران روشن شود.

زیرا مسئله فقط یک نام و یک عنوان نیست. مسئله این است که دانشجویی که برای آبادانی و خدمت به مردم، از دانشگاه و زندگی خود فاصله می‌گیرد و در قالب یک مأموریت جهادی راهی مناطق محروم می‌شود، باید بداند نظام جمهوری اسلامی ایران جایگاه و فداکاری او را به رسمیت می‌شناسد.

جریان جهادی کشور بر دوش همین جوانان ادامه پیدا می‌کند. نمی‌توان از دانشجویان انتظار داشت برای محرومیت‌زدایی، سازندگی، خدمت به مردم و تقویت وحدت ملی و اسلامی قدم در میدان بگذارند، اما هنگامی که یکی از آنان در همین مسیر جان خود را از دست می‌دهد، وضعیت حقوقی و عنوان نهایی او برای مدت نامعلوم در ابهام باقی بماند.

ما خواستار پاسخ روشن، بررسی فوری و اعلام نتیجه رسمی پرونده شهادت این جهادگر هستیم. و در کنار آن، درخواست داریم سازوکار مشخص و واحدی برای تعیین تکلیف شهادت جهادگرانی که در حین مأموریت‌های جهادی جان خود را از دست می‌دهند، تدوین و اعلام شود تا خانواده‌ها و جهادگران آینده با چنین ابهامی مواجه نشوند.

اگر قرار است جوانان این سرزمین برای سازندگی ایران، محرومیت‌زدایی، خدمت به مردم و تحقق آرمان‌های انقلاب اسلامی به میدان جهاد بیایند، باید حرمت جان و فداکاری آنان نیز در عالی‌ترین سطح حفظ و به رسمیت شناخته شود.

ما با احترام به تمامی نهادهای مسئول، درخواست می‌کنیم:

۱. پرونده شهادت محمدحسن قاسمی با قید فوریت بررسی شود.
۲. مستندات مربوط به مأموریت جهادی، مسئولیت ایشان در اردو و شرایط وقوع سانحه، به‌صورت دقیق در فرآیند احراز شهادت مورد بررسی قرار گیرد.
۳. در صورت احراز شرایط قانونی، عنوان «شهید» برای ایشان رسماً ثبت و اعلام شود.
۴. ضوابط و معیارهای احراز شهادت جهادگرانِ جان‌باخته در مأموریت‌های جهادی به‌صورت شفاف اعلام شود.
۵. برای جلوگیری از تکرار چنین ابهاماتی، سازوکار مشخصی برای حمایت و تعیین تکلیف حقوقی جهادگران در مأموریت‌های خدمت‌رسانی تدوین شود.

این مطالبه، مطالبه یک فرد یا یک خانواده نیست؛ مطالبه جمعی از جوانانی است که هنوز به راه جهاد و خدمت به مردم باور دارند و می‌خواهند بدانند نظامی که برای خدمت به آن و مردمش قدم در میدان می‌گذارند، در سخت‌ترین لحظه در کنار آنان خواهد ایستاد.

ما خواهان تقابل نیستیم؛ خواهان پاسخ روشنیم.

خواهان حاشیه نیستیم؛ خواهان اجرای دقیق ضوابطیم و بیش از هر چیز، خواهان آنیم که نام و جایگاه جهادگری که جان خود را در مسیر خدمت به مردم از دست داده است، در میان عبارات اداری گم نشود.

جهادگرِ میدان خدمت، شایسته روشن‌ترین پاسخ است.