جناب آقای دکتر قالیباف
رئیس محترم مجلس شورای اسلامی
جناب آقای دکتر اسماعیلی
وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی
با درود و احترام
سعدیِ روانشاد، در باب هفتم گلستان خود فرموده است: «هنر در نفس خود دولت است، هر جا که رود قدر بیند و در صدر نشیند.» حال در این زمان، با واگذاری اماکن هنری و فرهنگی به بخش خصوصی، (بهعنوان یک دستورالعمل و بخشنامه از ده سال گذشته) هنر از صدر به زیر کشیده شده و مراکز آموزشی، فرهنگی و هنری را تعطیل، یا با خطر تعطیلی روبهرو کرده است. خانۀ هنرمندان نجفآباد (مجتمع فرهنگی هنری آسمان) نیز با چنین سرنوشتی مواجه شده است.
خانۀ هنرمندان نجفآباد در سال ۱۳۹۰ توسط وزیر فرهنگ و ارشاد وقت جناب آقای حسینی، با حضور نماینده وقت مجلس و امام جمعه شهر افتتاح شد و گروههای هنری اعم از نمایشی، تجسمی، ادبی و... در آن مستقر شدند (افتتاح این مجتمع فرهنگی ده سال پس از ابلاغ آئیننامه اجرایی ماده (۸۸) قانون تنظیم بخشی از مقررات مالی دولت توسط سازمان مدیریت و برنامهریزی کشور بود). اگر مسئولین وقت پذیرفتند که این مجتمع هنری را علیرغم آن آئیننامه افتتاح کنند و در اختیار هنرمندان قرار دهند، چرا اکنون تصمیم گرفته شده که این قانون اجرا و خانه فرهنگ به بخش خصوص واگذار شود؟
آیا بهای این عدم ثبات در تصمیمگیری را مردم باید بپردازند؟ نکته مهمتر، در تبصرهای از ماده دوم آئیننامه مذکور آمده است: «در صورتیکه در مناطق خاص و در مقاطع زمانی خاص امکان واگذاری خدمات فوق از طریق روشهای سهگانه میسر نباشد، دستگاههای دولتی میتوانند برای مدت مشخصی کماکان انجام خدمات مزبور را برعهده بگیرند». یعنی اگر این واگذاری به صلاح نباشد، این مرکز همچنان میتواند در مالکیت دولتی به فعالیتهای سابق خود ادامه دهد.
همچنین در اسفندماه سال ۱۳۹۶ آقای صالحی وزیر وقت فرهنگ و ارشاد اسلامی، در مصاحبهای با ایرنا گفت: «واگذاری اماکن فرهنگی و هنری باید با رضایت هنرمندان باشد.» اکنون این واگذاری نه تنها مورد رضایت هنرمندان و گروههای هنری شهر نیست، بلکه به معضلی مهم بدل شده و ادامه حیات گروهها و انجمن ها را با مشکل مواجه کرده است.
اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان نجفآباد از سال ۱۳۹۸ خانۀ هنرمندان نجفآباد را به بهانه بازسازی تعطیل کرد و گروههای هنری مجبور شدند یا فعالیت رسمی خود را خاتمه دهند یا با صرف هزینه، جایی را اجاره کنند که باتوجه به وضعیت همهگیری کرونا شرایط بسیار سختی را متحمل شدند (حتی بعضی گروهها از جیب برای سرپا نگه داشته شدن، هزینه کردند).
اکنون پس از گذشت حدود سه سال، نه بازسازی بنا بهصورت کامل انجام شده است (با توجه به اینکه اعتبارات لازم هم تأمین شده بود) و نه اداره ارشاد همکاری و تعاملی با هنرمندان برای ادامه فعالیتشان به شیوهای که در شأن آنها باشد انجام میدهد و مصراً به دنبال اجرای آئیننامه واگذاری و تعطیلی خانه هنرمندان و گروههای هنری در سطح شهرستان است.
طی این مدت، نمایندههای گروههای هنری بارها با مسئولین اداره ارشاد جلسه داشتند و به آنهاگوشزد کردند که اجرای این آئیننامه در شرایط کنونی صدمات جبرانناپذیری به جریان هنری شهر وارد میکند و ضمن درخواست همکاری این اداره با هنرمندان، خواستار فعالیت مجدد خانه هنرمندان نیز بودند، اما متأسفانه هیچ همکاری در این زمینه با آن ها صورت نگرفت و طبق شنیدهها در نهایت، منتج به کنارهگیری چندنفر از مسئولین گروههای هنری به دلیل عدم تعیین تکلیف مکان فعالیتشان شد. اتاقها و حیاط خانه هنرمندان نجفآباد، روزگاری نه چنان دور پر بود از هنرجویان مشتاقی که برای فراگیری هنرهای مختلف گرد هم میآمدند و تمام انجمنهای هنری نیز در آن فعال بود و نتیجه آنهم حضور مؤثر هنرمندان نجفآباد در عرصههای مختلف هنری در سطح استان و کشور بود. اکنون اما حدود ۳سال است که به دلیل عدم حس مسئولیتپذیری و دلسوزی مسئولان، گرد فراموشی، آنهمه شور و اشتیاق را به رخوت و سستی بدل کرده و باعث ناامیدی هنرمندان و فعالان این عرصه شده است. لذا خواهشمندیم این موضوع را بهصورت ویژه مورد بررسی قرار دهید، تا بار دیگر، خانه هنرمندان نجفآباد محلی برای گردهمایی هنرمندان و گروههای هنری شود و این مطالبه به حق مردم و جامعه هنری نجفآباد، به نتیجه مطلوب برسد.
با سپاس
ویژه
بحث و گفتگو