ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران

با سلام و احترام،

موضوع: درخواست فوری رسیدگی به وضعیت بحرانی و غیرقابل تحمل استان خوزستان و خطر کوچ اجباری ساکنان - لزوم توجه به فداکاری‌های ملت ایران در حفظ تمامیت ارضی

اینجانبان جمع کثیری از مردم رنج‌دیده‌ی استان خوزستان، با قلبی آکنده از درد و اندوه و نگرانی عمیق از آینده‌ی این سرزمین، این نامه را به محضر حضرتعالی تقدیم می‌نماییم.

همان‌گونه که مستحضرید، استان خوزستان، این سرزمینِ سخاوتمند و مهد تمدن که قرن‌ها با دستان پُر، داشته‌های ارزشمند خود را بی‌دریغ به این مرز و بوم اهدا نموده است، امروز در اوج بی‌مهری، تاوان سخاوت خود را پس می‌دهد. نفت این استان، شریان حیاتی اقتصاد کشور بوده و گاز آن، گرمابخش خانه‌های بسیاری گشته است. آب این سرزمین، زندگی را در رگ‌های ایران جاری ساخته و همچون دیگر نقاط این سرزمین، جوانان رشید و غیور این خاک نیز در راه حفظ تمامیت ارضی و دفاع از کیان ایران اسلامی، جان‌های شیرین خود را فدا کرده‌اند.

اما امروز، این استانِ زرخیز، در کنار زخم‌های التیام نیافته‌ی جنگ، با مشکلات عدیده‌ای دست و پنجه نرم می‌کند که زندگی را برای ساکنان آن به جهنمی طاقت‌فرسا بدل ساخته است. گرد و غبارِ بی‌امان، ریه‌های مردم این دیار را به سختی می‌آزارد و سلامت آن‌ها را به طور جدی تهدید می‌کند. وضعیت نابسامان آب و هوا، با افزایش دما و کاهش کیفیت هوا، شرایط زندگی را به مراتب دشوارتر ساخته است. و اکنون، بر تمامی این مصائب، خاموشی‌های مکرر و طولانی‌مدت برق نیز افزوده شده است که نفس تابستانی‌اش را به شماره انداخته و زندگی روزمره را به کلی مختل کرده است.

جناب آقای رئیس‌جمهور! چگونه ممکن است سرزمینی که روشنایی و انرژی را به دیگران هدیه می‌دهد، خود در تاریکی و محرومیت غوطه‌ور باشد؟ چگونه می‌توان انتظار داشت مردمی که گرمای طاقت‌فرسای تابستان و آلودگی شدید هوا را با جان و دل تحمل می‌کنند، در این شرایط وخیم، تاریکی و بی‌آبی ناشی از قطعی برق را نیز تاب آورند؟ ملت بزرگ ایران در طول تاریخ برای حفظ وجب به وجب این خاک، جانفشانی‌ها کرده‌اند و امروز، بدون هیچ جنگ و درگیری خارجی، شرایط به گونه‌ای رقم خورده است که ساکنان یک استان مهم و استراتژیک، به دلیل مشکلات طاقت‌فرسا، مجبور به ترک خانه و کاشانه‌ی خود و خالی کردن این خاک از سکنه شوند.

کودکان معصوم این استان، در این گرما و تاریکی و هوای آلوده چه گناهی مرتکب شده‌اند؟ پیرمردان و پیرزنانی که رمقی برایشان نمانده، چگونه این شرایط سخت و طاقت‌فرسا را تاب بیاورند؟ بیماران بستری در بیمارستان‌ها، که جانشان به یک لحظه برق وابسته است، چه امیدی داشته باشند؟

این وضعیت اسفناک، نه تنها زندگی روزمره‌ی مردم را مختل کرده، بلکه سلامت جسمی و روانی آن‌ها را نیز به شدت به خطر انداخته و زمینه‌های بروز نارضایتی‌های عمیق را فراهم آورده است. متأسفانه، اگر این بی‌توجهی و عدم رسیدگی فوری به مشکلات استان خوزستان ادامه یابد، بیم آن می‌رود که مردم این سرزمینِ اصیل و وفادار، برای حفظ جان و سلامت خود و خانواده‌هایشان، مجبور به کوچ اجباری و ترک دیار خود شوند. این فاجعه‌ای جبران‌ناپذیر برای استان و کشور خواهد بود و ثمره‌ی خون‌های پاکی خواهد بود که برای حفظ این خاک ریخته شده است.

جناب آقای رئیس‌جمهور، ما نه توقع بی‌جا داریم و نه خواهان امتیازی ویژه. ما فقط خواستار حقی هستیم که سال‌هاست از آن محروم مانده‌ایم. خوزستان شایسته بهترین‌هاست، نه تحمل این سختی‌های طاقت‌فرسا و قرار گرفتن در آستانه‌ی یک بحران انسانی.

استدعا داریم دستور فرمایید فوراً نسبت به رفع مشکل قطعی مکرر برق، بهبود وضعیت آب و هوا و مقابله با گرد و غبار در استان خوزستان اقدام عاجل و اساسی صورت پذیرد تا کودکانمان در روشنایی و هوای سالم درس بخوانند، سالمندانمان نفسی آسوده بکشند و بیمارانمان با امید به زندگی، درمان شوند. خوزستان را از این تاریکی، آلودگی و بی‌مهری نجات دهید. به داد این مردم برسید. این استان، بیش از این، توان تحمل این حجم از مشکلات را ندارد. خوزستان، شایسته روشنایی، هوای پاک و زندگی با کرامت است.

با تقدیم احترام فراوان.

رونوشت:

- ریاست محترم مجلس شورای اسلامی
(جهت استحضار و پیگیری فوری موضوع از طریق نهاد قانونگذاری و نظارت بر عملکرد دستگاه‌های اجرایی.)

- ریاست محترم قوه قضائیه
(جهت استحضار و در صورت لزوم، پیگیری حقوق عامه و احقاق حقوق مردم شریف و مظلوم استان خوزستان و جلوگیری از وقوع فاجعه‌ی کوچ اجباری که مغایر با اهداف و آرمان‌های حفظ این سرزمین است.)