وزیر محترم نیرو

سلام و احترام؛

این یک هشدار معمولی نیست؛ این اعلام خطر است.
ایران دارد بی‌صدا خشک می‌شود.

بحران آب دیگر یک تهدید دوردست نیست؛ مسئله‌ای است که مردم هر روز آن را با تمام وجود لمس می‌کنند.

وضعیت منابع آب کشور، به‌ویژه سدهای اصلی تأمین‌کننده آب شرب و کشاورزی، به‌شدت نگران‌کننده است. ذخایر پشت سدها به پایین‌ترین سطح خود رسیده، ورودی آب به مخازن به‌طور چشمگیری کاهش یافته، میزان بارش‌ها بسیار کمتر از میانگین بلندمدت است و هم‌زمان منابع آب زیرزمینی کشور با شتاب در حال تخلیه‌اند.

هزینه این فاجعه نه بر دوش مدیران عالی‌رتبه، بلکه مستقیماً بر دوش مردم تحمیل می‌شود؛ با گرانی مواد غذایی، بیکاری، مهاجرت اجباری، فرونشست زمین و ناامنی روزمره.

سال‌هاست گفته می‌شود «بحران آب داریم».
اما پرسش ساده ما این است:

برنامه کجاست؟
مسئول کیست؟
نتیجه کدام تصمیم‌ها را امروز می‌بینیم؟

کم‌بارشی بهانه است.
کشورهایی خشک‌تر از ایران توانسته‌اند منابع آب خود را مدیریت کنند. آنچه ایران را به این نقطه رسانده، مجموعه‌ای از عوامل شناخته‌شده است:

• سوءمدیریت مزمن

• ترجیح تصمیم‌های سیاسی بر تصمیم‌های علمی

• سدسازی و انتقال آب بدون ارزیابی دقیق

• نابودی منابع آب زیرزمینی

• پنهان‌کاری به جای شفافیت

بحران‌سازی و سپس انتقال بار مسئولیت به مردم، دیگر قابل پذیرش نیست. مردم امروز شعارهای کلیشه‌ای و تکراری مانند «کاهش مصرف آب خانگی» یا «کاهش زمان استحمام» را که در بنرها و رسانه‌ها مدام تکرار می‌شود، نمی‌پذیرند. اکنون که پیامدهای سوءمدیریت آشکار شده، انتظار می‌رود تصمیم‌گیران پاسخگو باشند؛ پیش از آنکه دیر شود.

ما امضاکنندگان این کارزار اعلام می‌کنیم:
دیگر پذیرفتنی نیست که با کلی‌گویی و وعده، از کنار بزرگ‌ترین بحران زیستی کشور عبور شود.

ما، به‌عنوان شهروندانی که مستقیماً با پیامدهای بحران آب زندگی می‌کنیم، وزیر نیرو را به اقدام‌های فوری و مشخص زیر فرا می‌خوانیم.

مطالبات غیرقابل‌تعویق ما:

۱) اعلام رسمی وضعیت اضطراری ملی آب

۲) تشکیل فوری کارگروه مستقل مدیریت بحران آب با حضور متخصصان شناخته‌شده و مستقل، نه مدیران سیاسی تکراری

۳) الزام وزارت نیرو به ارائه گزارش‌های دوره‌ای عمومی و شفاف (هر سه یا شش ماه) بر اساس ارزیابی‌های کارگروه مستقل مدیریت بحران، شامل:

• فهرست تصمیمات و سیاست‌های اجراشده

• پروژه‌ها و اقدامات انجام‌شده

• اهداف هر اقدام

• نتایج واقعی و قابل اندازه‌گیری

• توضیح صریح درباره اقدامات ناموفق یا متوقف‌شده و دلایل آن‌ها

۴) توقف پروژه‌های مخرب آبی تا زمان انجام ارزیابی علمی مستقل

۵) ارائه جدول زمان‌بندی شفاف و قابل سنجش برای:

• اصلاح الگوی کشت

• کاهش برداشت از آب‌های زیرزمینی

• جلوگیری از فرونشست زمین

۶) تدوین و اجرای قوانین بازدارنده مؤثر برای جلوگیری از برداشت غیرمجاز آب و بی‌توجهی به الگوی کشت، از جمله:

• جریمه‌های مالی تصاعدی

• نصب اجباری کنتورهای هوشمند

• لغو مجوز بهره‌برداری برای متخلفان تکراری

• ممنوعیت کشت محصولات پرآب‌بر در مناطق بحرانی

۷) معرفی رسمی مسئولان و نهادهای تصمیم‌گیر در سیاست‌های آبی طی دهه‌های گذشته، انتشار عمومی گزارش عملکرد آن‌ها، و رسیدگی علنی و مستقل قضایی در مواردی که قصور، سوءمدیریت یا تخلف اثبات شود.

بحران آب شوخی نیست.
با سخنرانی حل نمی‌شود.
با پنهان‌کاری حل نمی‌شود.

اگر امروز اقدام نشود، فردا دیگر چیزی برای مدیریت باقی نخواهد ماند.

ما حق داریم بدانیم چه کسانی کشور را به این نقطه رسانده‌اند
و چه کسانی قرار است آن را نجات دهند.

سکوت در برابر این وضعیت، مشارکت در نابودی آینده است؛ به همین دلیل، این کارزار را امضا می‌کنیم.

با احترام و سپاس