ریاست و اعضای محترم شورای عالی کار
با سلام و احترام؛
در آستانه تعیین حداقل مزد سال ۱۴۰۵، توجه به این نکته ضروری است که مسأله مزد صرفاً تعیین «درصد افزایش» نیست، بلکه میزان نزدیکی حداقل دستمزد به سطح معیشت حداقلی خانوار کارگری اهمیت دارد. بر اساس برآوردهای رسمی، خط فقر ماهانه یک خانوار ۳.۳ تا ۴ نفره در تهران در سال ۱۴۰۴ حدود ۳۰ تا ۳۵ میلیون تومان بوده است، در حالیکه حداقل دریافتی کارگر متأهل با مزایا حدود ۱۱ تا ۱۲ میلیون تومان است؛ بدینترتیب، شکاف دستمزد و خط فقر، پیش از مذاکرات مزدی ۱۴۰۵، به بیش از ۱۵ میلیون تومان رسیده است.
در این شرایط، تداوم تعیین مزد در چارچوب درصدهای متعارف سالهای گذشته و بدون توجه جدی به تورم سبد معیشت، صرفاً به افزایش اسمی حقوق منجر میشود و بهبود واقعی سطح زندگی کارگران را بهدنبال نخواهد داشت. از سوی دیگر، افزایش ناگهانی و فاقد پشتوانه میتواند برای بنگاهها، بهویژه کارگاههای کوچک و متوسط، فشار نقدینگی، تعدیل نیرو یا افزایش قیمتها را در پی داشته باشد.
از اینرو، پیشنهاد میشود در کنار افزایش مزد، مدلهای جبرانی هوشمند از جمله مشوقهای مالیاتی، تسهیلات بانکی کمبهره، کاهش یا تعویق سهم بیمه کارفرما در صورت حفظ اشتغال، و سیاستهای مکمل غیرنقدی در حوزه مسکن، درمان و آموزش مورد توجه قرار گیرد. بدیهی است تا زمانی که خط فقر مبنای گفتوگوی مزدی قرار نگیرد، افزایش حقوق، حتی با درصد بالا، در عمل اثری بر معیشت کارگران نخواهد داشت.
با تشکر
ویژه
بحث و گفتگو