حضور محترم:
ریاست محترم جمهوری
جناب آقای دکتر پزشکیان
ریاست محترم قوه قضائیه
حضرت حجت الاسلام و مسلمین محسنی اژهای
ریاست محترم مجلس شورای اسلامی
جناب آقای دکتر قالیباف
وزیر محترم کار تعاون و رفاه اجتماعی
جناب آقای دکتر میدری
با سلام و احترام؛
اینجانبان امضاکنندگان زیر، جمعی از کارگران بخش خصوصی، دولتی، نیمه خصوصی و... به استحضار میرسانیم: ما کارگران به نحوه محاسبه و میزان حقوق و دستمزد خود طی سالهای اخیر به دلایل زیر اعتراض داریم:
- حقوق دستمزد طبق قانون باید بر حسب سبدمعیشت خانوار و میزان تورم واقعی محاسبه گردد؛ ولی متأسفانه با اینکه معیشت سالیانه بر اساس حداقل نیاز یک خانوار و فقط بر اساس خوراک و مواد غذایی و بدون در نظر گرفتن سایر هزینهها مانند هزینه اجاره، درمان، رفت و آمد، آموزش، پوشاک، تفریح و... محاسبه میگردد، با این حال نتیجه جلسه شورای عالی کار مبلغی بسیار کمتر از مبلغ سبد معیشت و تورم سالیانه در نظر گرفته میشود.
آیا یک کارگر دختر و پسر ندارد؟ فرزندانش نیاز به آموزش ندارند؟ هزینه جهیزیه و تهیه مسکن و ازدواج و... ندارند؟
سفره کارگران طی این سالها کوچک و کوچکتر شده، هرچه هزینهها بالا رفته مجبور شدهاند کمتر بخورند، کمتر بپوشند و مقداری از کمبودها را با دریافت وام و قرض و بدهی و خریدهای اقساطی جبران کنند؛ بهگونهای که پس از دریافت حقوق ناچیزشان باید همه آن را صرف اجاره خانه و پرداخت اقساط خود نمایند و دیگر چیزی برایشان باقی نمیماند که حتی صرف خوراک خود نمایند، چه رسد به درمان و پوشاک و...
خدا نکند که با این هزینههای بالای درمان و دارو، کارگر و خانواده اش گرفتار بیماری و مرض خاصی باشند.
مردان شرمنده خانواده و فرزندان شدهاند، بیپولی و ناتوانی در تأمین حداقلهای زندگی، اعصاب و روان خانواده کارگران را بهم ریخته و بنیان خانوادهها را لرزانده و سست نموده است.
بله ما هم معترضیم...؛ به بیعدالتیها، به اختلاسها، به اینکه میبینیم و میشنویم برخی مسئولین یا فرزندانشان در سایر کشورهایی که دوستی چندانی هم با ایران ندارند، میخورند و مینوشند و به ریش ما میخندند!
برخی مسئولین و فرزندانی که در کاخهای بزرگ زندگی میکنند و با ماشینهای خارجی میلیاردی خود در خیابانهای شهر ویراژ میدهند و عروسیهای آنچنانی میگیرند در حالی که برخی کارگران به نان شب محتاجند.
اینان هزینه یک شب مهمانیشان به اندازه حقوق ۳۰ سال یک کارگر است!
بله ما هم معترضیم؛ اما صبر پیشه کردهایم و قناعت و به فکر آینده، آرامش و امنیت کشوریم و نمیخواهیم از اعتراضمان مانند سالهای اخیر برخی بیگانگان و فریبخوردگان به ظاهر خودی سوءاستفاده کنند و اختشاش بر پا کنند. هم نمیخواهیم به خیابانها بیاییم و اعتراض کنیم و هم بخاطر نان شب مجبوریم به کارمان ادامه دهیم تا بتوانیم شب یک لقمه نان سر سفره ببریم؛ چرا که اگر یک روز کار نکنیم شب باید گرسنه بخوابیم...
ما اعتراض خود را اینگونه اعلام میداریم و انتظار داریم اگر هنوز مسئولینی خداترس و اندک ایمان و اسلامی باقی مانده به فکر معیشت ما کارگران باشید و هرگونه که میدانید و میتوانید به زبان یا عمل ما را یاری فرمایید قبل از اینکه گرسنگی و بیچارگی بعد از این که دنیایی برایمان نگذاشته، ایمانمان را نیز به باد بدهد.
با تشکر؛
جمعی از کارگران مظلوم ایران
بحث و گفتگو