بسمه تعالی

وزیر محترم بهداشت، درمان و آموزش پزشکی

سلام واحترام

اکنون که در پایان فروردین ماه ۱۴۰۵ قرار داریم و کشور همچنان روزهای دشوار اقتصادی و شرایط خاص منطقه‌ای را پشت سر می‌گذارد، جمع زیادی از کارکنان غیرهیأت علمی دانشگاه‌های علوم پزشکی با پرسشی جدی و تلخ روبه‌رو هستند؛ پرسشی که این روزها در بسیاری از واحدهای اداری، آموزشی، پژوهشی و درمانی دانشگاه‌ها شنیده می‌شود:

آیا در نظام سلامت کشور، تلاش و معیشت کارکنان غیرهیأت علمی دیده می‌شود؟

همان‌گونه که مستحضرید، به موجب ابلاغ اخیر آن وزارتخانه در خصوص اصلاح ماده (۴۶) آیین‌نامه استخدامی اعضای هیئت علمی دانشگاه‌های علوم پزشکی، مبانی محاسبه حقوق اعضای هیأت علمی به شکل قابل توجهی افزایش یافته و بدین ترتیب گامی مهم در جهت ارتقای وضعیت معیشتی این قشر برداشته شده است. بدیهی است هیچ‌کس منکر جایگاه علمی و اهمیت نقش اعضای هیئت علمی در نظام آموزش پزشکی کشور نیست و افزایش دریافتی آنان مورد اعتراض کارکنان نیست.بی‌تردید نقش اعضای هیئت علمی در پیشبرد اهداف آموزشی، پژوهشی و درمانی کشور انکارناپذیر است؛ لیکن در کنار این عزیزان، کارکنان اداری و آموزشی و درمانی دانشگاه‌ها که نقش بسیار گسترده ای در دوران جنگهای هشت سال دفاع مقدس – جنگ داوزده روزه و دوران سخت کرونا وجنگ ناعادلانه دولتهای امریکایی- صهیونی در زمان کنونی، نیز همواره به عنوان بازوان اجرایی نظام آموزش عالی علوم پزشکی، سهم بسزایی در تحقق این اهداف ایفا نموده‌اند و استمرار فعالیت‌های آموزشی و پژوهشی بدون حضور و تلاش شبانه‌روزی این قشر خدوم امکان‌پذیر نخواهد بود.

واقعیت آن است که دانشگاه‌های علوم پزشکی نه تنها با اعضای هیئت علمی اداره نمی‌شوند؛ بلکه شبکه‌ای گسترده از کارکنان اداری، آموزشی ، پژوهشی و پشتیبانی، بهداشتی، ستون‌های پنهان اما حیاتی ( بخش درمانی) این نظام را تشکیل می‌دهند. در شرایطی که هزینه مسکن، خوراک، آموزش فرزندان، حمل‌ونقل و خدمات درمانی به شکل بی‌سابقه‌ای افزایش یافته و تورم ثبت‌شده در گزارش‌های رسمی بانک مرکزی نیز گواه همین واقعیت است، دریافتی بسیاری از کارکنان دانشگاه‌های علوم پزشکی حتی پاسخگوی حداقل‌های معیشتی نیست.این کارکنان همان افرادی هستند که در سال‌های گذشته و در تمام بحران‌ها ( از دوران جنگ هشت ساله و سخت کرونا و جنگ ۱۲روزه و جنگ کنونی دشمن امریکایی –صهیونی تا شرایط پرتنش اخیر کشور ) بدون وقفه در کنار نظام سلامت ایستاده‌اند؛ افرادی که بسیاری از آنان در واحدهای آموزشی، پژوهشی، اداری، پشتیبانی ودرمانی، بی‌هیاهو اما مسئولانه چرخه آموزش و درمان کشور را به حرکت درآورده‌اند.

اما پرسش اصلی اینجاست:

در حالی که حقوق بسیاری از کارکنان غیرهیأت علمی همچنان در خیلی پایینتر از حداقل‌های معیشتی باقی مانده و حتی محدود به افزایش سالانه مصوب دولت و تعیین حداقل کف افزایش حقوق در ابتدای هر سال بوده است؛ و با توجه به نرخ بالای تورم اعلامی از سوی بانک مرکزی ( به‌ویژه تورم ثبت‌شده در اسفند ماه سال جاری ) و افزایش قابل توجه هزینه‌های زندگی، قدرت خرید کارکنان به شکل محسوسی کاهش یافته است و افزایش‌های سالانه نیز توان جبران تورم فزاینده را ندارد. در همان مجموعه‌ای که چنین افزایش‌های قابل توجهی برای یک گروه شغلی رقم می‌خورد، چگونه یک کارمند غیرهیأت علمی باید با این حقوق کم هزینه‌های یک خانواده را در شرایط تورم شدید امروز تأمین کند؟

کارکنان دانشگاه‌های علوم پزشکی انتظار امتیاز ویژه ندارند؛تنها خواسته آنان عدالت در نظام پرداخت داخلی وزارتخانه متبوع و توجه به واقعیت‌های معیشتی زندگی کارکنان است و موارد ذیل مورد توجه ویژه قرار گیرد:

افزایش کمک هزینه‌های رفاهی

افزایش کارانه و طرح کارکنان ستادی

افزایش سقف تسهیلات بانکی برای کارکنان همانند اعضای هیئت علمی بویژه :کمک هزینه خرید مسکن – کمک خرید خودرو و وام قرض الحسنه از طریق رایزنی با بانک های عامل دانشگاه

 افزایش مبلغ ساعات اضافه کاری و همچنین ترمیم حقوق مربوط به فوق‌العاده خاص کارکنان که از مرداد ۱۴۰۳ پرداخت نشده است

 بخشودگی قسمتی از هزینه‌های درمان جهت کارکنان غیر هیات علمی و بستگان درجه اول

در چنین شرایطی، فاصله فزاینده میان سطح دریافتی کارکنان غیر هیئت علمی و اعضای هیئت علمی می‌تواند موجب کاهش انگیزه شغلی و بروز چالش‌های معیشتی برای این قشر زحمتکش گردد؛ قشری که با وجود تمامی محدودیت‌ها، همواره با تعهد و مسئولیت‌پذیری در خدمت نظام سلامت و آموزش کشور بوده‌اند. امروز نگرانی اصلی کارکنان، افزایش فاصله و شکاف پرداختی میان گروه‌های مختلف شغلی در یک مجموعه واحد است؛ شکافی که اگر به آن توجه نشود، می‌تواند به احساس بی‌عدالتی، کاهش انگیزه و فرسودگی شغلی را در میان نیروهای خدوم نظام سلامت به گودالی عمیق تبدیل نماید..بدیهی است توجه به معیشت کارکنان و کاهش فاصله پرداختی میان گروه‌های مختلف شغلی، علاوه بر ارتقای انگیزه و رضایتمندی شغلی، می‌تواند به افزایش بهره‌وری و ارتقای کیفیت خدمات آموزشی و درمانی نیز منجر شود. امید است مسئولان محترم با عنایت به شرایط اقتصادی موجود و در راستای تحقق عدالت سازمانی و حفظ کرامت نیروی انسانی و با اتخاذ تصمیماتی منصفانه، گامی جدی در جهت کاهش شکاف پرداختی و بهبود وضعیت معیشتی کارکنان غیرهیأت علمی بردارند؛ چرا که حفظ انگیزه و کرامت نیروی انسانی، یکی از مهم‌ترین سرمایه‌های نظام سلامت کشور است.

لذا از آن مقام محترم تقاضا می‌شود دستور فرمایید تدابیر لازم جهت بازنگری در نظام پرداخت و بهبود وضعیت حقوق و مزایای کارکنان درمانی، اداری و آموزشی، پژوهشی، بهداشتی دانشگاه‌های علوم پزشکی اتخاذ گردد.

ومن الله التوفیق