تجاوز غیرقانونی و جنایتکارانه رژیم صهیونیستی و ایالات متحده آمریکا به خاک مقدس کشور ایران در روز ۹ اسفندماه ۱۴۰۴، که نقض صریح بند ۴ ماده ۲ منشور ملل متحد و قاعده آمره بینالمللی منع توسل به زور است، زمینهساز نقضهای فاحش حقوق بشردوستانه بینالمللی و ارتکاب جنایات جنگی علیه جمعیت غیرنظامی شده و آثار آن از همان مراحل اولیه اجرای عملیات آشکار گردیده است، چنانکه در آغازین ساعات این تجاوز نامشروع، دبستان شجره طیبه در شهر میناب، در لحظاتی که دانشآموزان و معلمان در کلاسهای درس حضور داشتند، هدف حملات تروریستی و عامدانه دشمن متجاوز قرار گرفت و جامعه بشری را در شوک و بهتی عمیق فرو برد.
این جنایت غیرقابل تصور و ددمنشانه را که منجر به شهادت حدود ۱۶۰ دانشآموز و معلم و مجروحیت دهها نفر گردید، به شدت و با قاطعیت محکوم میکنیم. کشتار دستهجمعی دانشآموزان کودک در مدرسه میناب، نه یک حادثه اتفاقی و غیرعمدی، بلکه حملهای هدفمند، حسابشده و مرحلهبهمرحله و جنایتی هولناک، سازمانیافته و غیرقابل توجیه است که از حیث شدت و ابعاد انسانی آن، نمونهای تکاندهنده از بیاعتنایی آشکار به اصول بنیادین حقوق مخاصمات مسلحانه و حقوق بینالملل بشردوستانه از جمله اصل تفکیک میان اهداف نظامی و غیرنظامی، اصل تناسب، اصل احتیاط در حملات و ممنوعیت حمله به اماکن غیرنظامی است که در کنوانسیونهای چهارگانه ژنو ۱۹۴۹ و پروتکلهای الحاقی آن تصریح شدهاند. همچنین نقض صریح بند ۴ ماده ۳۸ کنوانسیون حقوق کودک و تعرضی فاحش و گسترده علیه اصل حمایت مضاعف از کودکان در مخاصمات مسلحانه است.
مطابق این کنوانسیون، کودکان از حق ذاتی حیات، بقا، رشد، آموزش و امنیت کامل برخوردارند و دولتها مکلفاند در تمامی شرایط، حمایت ویژه و مؤثر از آنان بهعمل آورند. کشتار دهها کودک دختر و پسر بین هفت تا دوازده سال در این حادثه هولناک، بر قلب و جان همه ایرانیان و وجدان آزادگان جهان به منزله زخمی عمیق حک گردید و موجی از خشم و اندوه را در جهان برانگیخت و آنچه بر درد و رنج این جنایت ضدبشری افزود، سکوت، انفعال و بیعملی سازمانهای بینالمللی خصوصاً سازمان ملل متحد و نهادهای حقوق بشری بود، علیرغم اینکه با محکومیت این جنایت جنگی و نقض فاحش و شدید حقوق بشر کودکان توسط شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، جایی برای هیچ بهانهتراشی و تعلل باقی نمانده است.
هدف قرار دادن کودکان بیدفاع، عبور از تمامی مرزهای انسانی، اخلاقی و حقوقی در جهان معاصر است و پاسخگویی و مسئولیت جامعه جهانی در برابر این آزمون تاریخی، غیرقابل انکار است. مطالبه امروز ما از اعضای جامعه بینالمللی خصوصاً سازمان ملل متحد و نهادهای بینالمللی حقوق بشری، احتراز از بیتفاوتی و اقدام مقتضی در جهت انجام تحقیقات فوری، مستقل و بیطرف در مورد این جنایت و پاسخگویی و پیگرد قضایی مرتکبین آن است چرا که خطر و تهدید عادیسازی خشونت علیه غیرنظامیان خصوصاً کودکان، بسیار جدی و حیاتی است و سکوت و مسامحه امروز جامعه جهانی در برابر این جنایات و حملات ضدبشری، زمینهساز تکرار جنایاتی سهمگین علیه نسلهای آینده و تهدیدی مستمر برای رشد و تعالی بشریت خواهد بود.
ویژه
بحث و گفتگو