برادر ارجمند جناب آقای دکتر پزشکیان
ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران
با سلام و صلوات برمحمد و آل محمد و توفیق روز افزون به استحضار میرساند اینجانب، به نمایندگی از جمعی از مهندسان نرمافزار، برنامهنویسان، فعالان استارتاپها و کسبوکارهای اینترنتی، این نامه را با لحنی صریح، مسئولانه و در عین حال محترمانه به حضورتان تقدیم میکنم تا بخشی از واقعیتهای تلخ اما انکارناپذیر حوزه فناوری اطلاعات و اقتصاد دیجیتال کشور را بیان کنم ما قشر مهندسان نرمافزار، ابزار اصلی کارمان «اینترنت» است. برای ما، اینترنت یک رفاه جانبی یا سرگرمی نیست؛ همانقدر که دارو برای بیمار حیاتی است، اینترنت برای کار ما حیاتی است. همانگونه که هیچ جراح عاقلی بدون دارو، عمل جراحی انجام نمیدهد، از ما هم انتظار نمیرود بدون اینترنت، نرمافزار تولید کنیم، سرویس نگه داریم، پروژه بینالمللی انجام دهیم یا به کسبوکارها خدمت بدهیم.
با کمال تأسف، در سالهای اخیر هر بار که اتفاقی در کشور رخ داده، اولین اقدام، قطع یا محدود کردن اینترنت بوده است. نتیجهی این تصمیمها برای ما بسیار روشن و ملموس است:
- هر بار، پروژهای متوقف شده؛
- قراردادی لغو شده؛
- خانواده ای درآمدش ضعیف تر شد و فرو پاشید
- همکاری بینالمللی از بین رفته؛
- و اعتماد مشتریان داخلی و خارجی نسبت به ثبات زیرساختهای کشور از بین رفته است.
برآوردها نشان میدهد هر روز قطع یا اختلال گسترده اینترنت، دهها میلیون دلار (حدوداً تا ۸۰ میلیون دلار) به اقتصاد کشور ضرر وارد میکند. این عدد برای ما فقط یک آمار خشک نیست؛ معنیاش یعنی:
- از دست رفتن دستمزد هزاران برنامهنویس و مهندس؛
- ورشکستگی استارتاپها و کسبوکارهای کوچک؛
- و فروپاشی تدریجی خانوادههای این قشر و امید جوانانی که میخواستند در همین کشور بمانند و خانواده تشکیل دهند و بسازند.
جناب آقای دکتر
ما در سالهای گذشته فقط پشت کامپیوتر ننشستهایم. بسیاری از ما در روزهای بحرانی کشور، در جنگ اطلاعاتی، جنگ سایبری و شرایط حساس، در کنار کشور بودهایم؛ بعضاً در جنگ ۱۲ روز، و حتی بیشتر، شبانهروزی جنگیدیم برای دفاع از میهن که البته هیچ منتی نیست. در آن روزها هم مهندس نرمافزار بودیم، هم برنامهنویس، هم نیروی پشتیبان کشور در بحران.
اینکه امروز، با وجود این سابقه، هر بار بهجای حل ریشهای مسائل، دست روی «اینترنت» و در نتیجه دست روی «گلوی ما» گذاشته میشود، برایمان بسیار تلخ و ناامیدکننده است. ما شهید ندادیم، هزینه ندادیم و پای کشور نایستادیم که امروز احساس کنیم فشار اصلی تصمیمها روی گردن قشر متخصص و تحصیلکردهای است که تنها ابزار کارش اینترنت است و گویی این قشر اصلا دیده نمیشوند و برای کشور اهمیتی ندارند. در چنین شرایطی نباید کار به جایی برسد که ما احساس کنیم هم از بیرون با تهدید و جنگ روبهرو هستیم و هم در داخل در تنگنایی شبیه زندان قرار گرفتهایم؛ اگر چنین حسی شکل بگیرد، این سؤال تلخ در ذهن شکل میگیرد که پس جای امن کجاست و شکایت خود را به چه کسی باید گفت؟ اینجا وطن ماست؛ جایی که باید در آن احساس امنیت کنیم و در کنار هم، پشت به پشت یکدیگر بایستیم، نه اینکه فاصله و بیاعتمادی میان مردم متخصص و تصمیمگیران ایجاد شود.
از سوی دیگر، موضوع اپراتورهای ارتباطی یکی از دغدغههای جدی ماست. اپراتورها از مردم و کسبوکارها مبالغ سنگینی بابت اینترنت دریافت میکنند، اما در عمل:
- کیفیت سرویس پایین است؛
- اختلالها مداوم است؛
- و در بسیاری از مقاطع، اینترنتی فیلتر شده و محدود و ناقص ارائه میشود، در حالیکه هزینهها کامل دریافت میگردد.
این وضعیت، هم از نظر اقتصادی و هم از نظر اخلاقی قابل دفاع نیست و نیازمند شفافیت و پاسخگویی جدی است. دریافت پول کامل برای خدمتی که آگاهانه و مکرراً محدود میشود، فشار مضاعفی بر مردم و کسبوکارها تحمیل میکند.
ما صریح عرض میکنیم:
اگر قرار است روند فعلی یعنی قطع یا محدودسازی مکرر اینترنت ادامه پیدا کند، لازم است این موضوع بهطور شفاف و صریح اعلام شود تا ما بتوانیم درباره آینده و مسیر حرفهای و شخصی خود تصمیمگیری آگاهانه داشته باشیم؛ چرا که زندگی و معیشت ما بهطور کامل تحت تأثیر این وضعیت قرار گرفته است. در چنین شرایطی، نااطمینانی و بیثباتی حاصل از این روند، تصمیمهای مهم و بنیادینی مانند ازدواج و تشکیل خانواده را به تعویق میاندازد. آمارهای رسمی نیز نشان میدهد که طی سالهای اخیر نرخ ازدواج در کشور روندی کاهشی داشته و سن تشکیل خانواده افزایش یافته است. ادامه این وضعیت، بدون تردید به افزایش شمار مجردها و کاهش بیشتر سرانه تشکیل خانواده خواهد انجامید؛ مسئلهای که فقط یک دغدغه فردی نیست، بلکه پیامدهای اجتماعی و جمعیتی بلندمدتی برای کشور در پی دارد.
نمیتوان جوانی را تشویق به تحصیل در حوزه فناوری، راهاندازی استارتاپ، تولید نرمافزار و جذب پروژههای بینالمللی کرد، اما در عمل هر چند وقت یکبار، زیرساخت اصلی کار او را قطع نمود و انتظار داشت انگیزهای برای ماندن و ساختن داشته باشد.
جناب رئیسجمهور، جناب وزیر
ما نه درخواست تسهیلات ویژه داریم، نه یارانه، نه امتیاز خاص.
تنها خواستهی روشن و صریح ما این است:
- اینترنت بهعنوان زیرساخت حیاتی اقتصاد دیجیتال کشور، پایدار و و صل شود و زمان وصل شدن آن به صورت دقیق مشخص شود، قابل اتکا و پیشبینیپذیر باشد؛
- سیاست قطع یا محدودسازی گسترده اینترنت، بهعنوان اولین واکنش در مواجهه با هر بحران، مورد بازنگری جدی قرار گیرد؛
- اپراتورها در قبال کیفیت و دسترسی واقعی خدماتی که بابت آن هزینه دریافت میکنند، پاسخگو باشند؛
- و جایگاه مهندسان نرمافزار، برنامهنویسان و فعالان حوزه دیجیتال، نه بهعنوان متهمان بالقوه، بلکه بهعنوان سرمایه انسانی آیندهساز کشور دیده شود.
ما قشر تحصیلکرده و متخصص این سرزمینیم؛ کسانی که میتوانند با دانش خود ارزش افزوده ایجاد کنند، شغل بسازند و ایران را در حوزه فناوری سربلند کنند. ساختن، با شعار و هیجان خیابانی ممکن نیست؛ ابزار میخواهد، تخصص میخواهد، زیرساخت میخواهد و مهمتر از همه، امید و انگیزه میخواهد که البته ما میدانیم امروز در جنگ هستیم اما نباید فرصت ها را کشت از هر لحظه ی این ثانیه ها باید برای توسعه ی کشور استفاده کرد و قطعی اینترنت دقیقا جلوی توسعه را گرفته است آتش بس دو هفته ای میتوانست اندازه ی ۲ ماه کشور را در توسعه ی پایدار تکنولوژی جلو ببرد که البته این دو هفته کافی نیست این را برای مثال عرض کردیم که آگاه باشید از هر ثانیه میشود استفاده کرد لطفاً با تداوم قطع اینترنت و بیثبات کردن زیرساخت اصلی کار ما، این سرمایه انسانی را از درون خالی و بیانگیزه نکنید ما مسئولیت تکتک این جملات را میپذیریم و این نامه را نه از سر هیجان، بلکه از سر دلسوزی و نگرانی عمیق برای آینده کشور مینویسیم. امید است این صدا با دقت شنیده شود و در تصمیمگیریها، جایگاهی درخور شأن مهندسان نرمافزار و فعالان اقتصاد دیجیتال در نظر گرفته شود.
با احترام
سید محمد فتحی لو کوفاندر اپلیکیشن الوفود
جمعی از مهندسان نرمافزار، برنامهنویسان،طراحان گرافیک،فریلنسر ها
استارتاپ ها و فعالان کسبوکارهای اینترنتی ایران
ویژه
بحث و گفتگو