جناب آقای دکتر مسعود پزشکیان
رئیس جمهور محترم انقلاب اسلامی
موضوع: ضرورت استخدام مددکاران اجتماعی در مشاغل و مراکز دولتی و خصوصی
با سلام و احترام،
این نامه به منظور تأکید بر ضرورت قانونی و کارشناسی استخدام مددکاران اجتماعی (کارشناسان مددکاری) در تمامی مشاغل و مراکز دولتی و خصوصی، به ویژه در حوزههای اجتماعی، حمایتی، قضایی، بهداشتی و آموزشی، تقدیم میگردد.
مددکاران اجتماعی تنها اقشاری هستند که در جامعه به سختی دیده میشوند و انجمن حرفهای آنها نیز به دلیل عدم حمایت های کافی از طرف ارگانهای مربوطه تاکنون هویتی شایسته به این حرفه نبخشیده است. متأسفانه، در بسیاری از وزارتخانهها از مددکاران استفاده نمیشود و تعداد قابل توجهی از مددکاران دارای مدرک دانشگاهی معتبر در جایگاههای غیرمرتبط (مانند مشاغل اداری یا خدماتی) فعالیت میکنند که این امر دور از شأن حرفهای آنها بوده و منجر به هدررفت سرمایه انسانی کشور میگردد. بر اساس ماده ۲ قانون مددکاری اجتماعی مصوب ۱۳۷۳ مجلس شورای اسلامی و آییننامه اجرایی آن (مصوب هیئت وزیران، ۱۳۷۵)، مددکاران موظف به ارائه خدمات حرفهای در مراکز دولتی و غیردولتی هستند و عدم استخدام آنها نقض صریح این مقررات است. همچنین، ماده ۵ قانون حمایت از افراد دارای معلولیت (مصوب ۱۳۹۶) و ماده ۱۰ قانون برنامه ششم توسعه بر لزوم حضور مددکاران در برنامههای حمایتی تأکید دارد.
استخدام مددکاران نه تنها الزامی قانونی است، بلکه بر اساس اصل ۳ قانون اساسی (ایجاد عدالت اجتماعی) و اصل ۲۹ (تأمین اجتماعی)، ضرورتی حیاتی برای پیشگیری از آسیبهای اجتماعی، حمایت از خانوادهها و اقشار آسیبپذیر محسوب میشود. در مراکز خصوصی مانند وزارتخانه ها،شهرداری ها،بیمارستانها، بهزیستی،دادگستریهاو... فقدان مددکاران منجر به نقض حقوق شهروندی (مطابق قانون حقوق شهروندی مصوب ۱۳۹۵) و افزایش بار هزینههای دولتی میگردد. پیشنهاد میشود بخشنامهای الزامآور برای استخدام حداقل دو مددکار به ازای هر ۱۰۰ مددجو در تمامی وزارتخانهها، مراکز دولتی و خصوصی، ساماندهی مددکاران شاغل در مشاغل غیرمرتبط، و حمایت از انجمن مددکاری برای هویتبخشی به حرفه صادر فرمایید.
با تقدیم احترام
جمعی از مددکاران اجتماعی ایران
ویژه
بحث و گفتگو