ضرورت بازگشت به آموزش حضوری و بهرهگیری از زیرساختهای دانشگاهی
با سپری شدن روزهای پرچالش و بازگشت ثبات به کشور، انتظار میرود که فرآیندهای آموزشی نیز متناسب با شرایط جدید، به روال استاندارد و پویای خود بازگردند. هرچند پلتفرمهای آموزش مجازی در دوران محدودیتها ابزاری کارآمد بودند، اما امروزه مشخص شده است که این روش نمیتواند جایگزین کیفیت، عمق و تعامل ذاتی محیط دانشگاه باشد.
نوسانات زیرساختی اینترنت و دشواریهای دسترسی پایدار به کلاسهای آنلاین، در حال حاضر یکی از اصلیترین موانع در راه فراگیری بهینه برای دانشجویان است. این محدودیتهای فنی، نه تنها فرآیند تدریس را کند کرده، بلکه بهرهوری آموزشی را نیز به شدت کاهش داده است.
فراتر از مسائل فنی، دانشگاه به معنای «حضور» است؛ فضایی برای تبادل اندیشه، حضور در آزمایشگاهها، استفاده از کتابخانههای مرجع، برقراری ارتباط با اساتید و شکلگیری تعاملات دانشجویی که همگی بخش جداییناپذیر پرورش یک متخصص کارآمد هستند. هیچکدام از این ظرفیتها در دنیای مجازی قابل بازسازی نیستند.
اکنون که سایه جنگ از کشور کنار رفته و ثبات به جامعه بازگشته است، شایسته است که درهای دانشگاهها با رعایت پروتکلهای لازم، به صورت کامل به روی دانشجویان باز شود تا با استفاده از فضای فیزیکی دانشگاه، شاهد احیای روحیه علمی، پویایی پژوهشی و نشاط آکادمیک باشیم. بازگشت به آموزش حضوری، نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت برای حفظ کیفیت نسل آینده کشور است.
ویژه
بحث و گفتگو