وزارت محترم علوم،تحقیقات و فناوری
جناب آقای دکتر سیمایی
با سلام و نهایت ادب و احترام،مراتب دغدغه خویش را نسبت به تداوم آموزش مجازی،درنظام آموزش عالی کشور به استحضار جنابعالی میرسانم.
بیگمان،چنین دوران نابسامانی، ضرورت بهرهمندی از فناوریهای نوین را در آموزش آشکار ساخت؛ اما تداوم بیضابطه و بیزمان این شیوه، کابوسی خاموش بر پیکرۀ توسعۀ علمی کشور آویخته است. تداوم کلاسهای مجازی، آفاتی بنیادین را در جانِ دانشگاه دواندهاند؛از جمله آنکه عدم ثبات اینترنت و نابرابری در دسترسی به زیرساخت های اینترنت و محیط آرام مطالعه،نقض آشکار عدالت آموزشی، شرکت در کلاس هایِ صرفاً رفع تکلیفی، دانشجو را منفعل ساخته و فرصت علم آموزی در جهت رشد و تکامل وی را سلب کرده. همچنین با توجه به همت مسئولین معزز و هیئت کامیاب مذاکره کننده،کشور از ثبات مناسب برخوردار بوده و دانشجویان خواستار بازگشت به محیط علمی دانشگاه خویش هستند ضمن آنکه برای آن قشر از دانشجویانِ در معرض خطر یا دارای محدودیتِ رفت و آمد، آموزش مجازی با تلفیق آموزش حضوری میتواند همگان را در راستای علم آموزی و دسترسی به خدمات آموزشی خرسند نماید.
دانشجو زمانی در پاسداشت مام وطن پویا خواهد بود که:
طعم مناظره و مباحثه کلاسی را چشیده باشد نه شرکت صوری در انزوای خویش از چت روم.
محیط آرام مطالعه و سازندگی داشته باشد نه آنکه حضور او در حواشی، ذهن نوآورانه و سازنده او را مستهلک کند.
گوشه آزمایشگاه را به آزمون و خطا بگذراند نه محیط شبیه سازی شده را.
دانشجوی حاضر در این دوران در دانشگاه، جلوه مقاومت و پایداری و از جنس اراده خستگی ناپذیر است.دانشجو راه حل میسازد و دانشگاه نباید بمیرد.
خواهشمند است با تدبیر خود باری دیگر در جهت توسعه علم این مرزوبوم گامی برداشته و حداکثر تا پایان هفته جاری مراتب برگزاری کلاسهای دانشگاهی بهصورت حضوری را خاطرنشان نمایید. باشد که باری دیگر دانشگاه،رایحه امید و سازندگی و پایداری دانشجویان را به لطف حضرتعالی دریابد.
با تجدید مرتب احترام و امتنان از توجه حضرتعالی.
ویژه
بحث و گفتگو