چرا خونخواهیِ امام شهید حضرت آیتالله العظمی امام خامنهای (قدس سرّه) به مطالبه رسمی تبدیل نشد؟
بهراستی آنچه ما در دفاع مقدس رمضان از دست دادیم، چنان بزرگ و دستنیافتنی است که اگر دشمن چنین خسارتی میدید، آرامش ما را به گروگان میگرفت و جهان در محکومیت ما برمیخاست. اما مدیران ما – چه در جنگ و چه در میز مذاکره – چنان که باید، این ظلم و جسارت را بر سر خصم فریاد نزدند و او را به پذیرش، پوزش و عذرخواهی تاریخی وادار نکردند.
لحظهای بیندیشید: اگر ایران و مسلمانان – در قامت یک کشور، نه یک حزب – دست به چنین اقدامی میزدند و رهبر جهانیِ پاپ را از دشمن میگرفتند، آنان با ما چه معاملهای میکردند؟ آیا ما را به حال خود رها میساختند؟ حادثه یازدهم سپتامبر تنها گوشهای از این بیعدالتی بود؛ که به دنبالش دو کشور افغانستان و عراق، با میلیونها قربانی و هزاران میلیارد تومان خسارت، تاوانش را پرداختند.
ما، رهبر دینی و معنوی، رهبر انقلاب، مرجع تقلیدی با دهها میلیون مقلد و صدها میلیون هوادار را از دست دادیم. اما چرا این «خونخواهیِ» بزرگ در متن مذاکرات نیامد؟ چرا طرف مقابل را وادار به اعتراف به خطا و عذرخواهی نکردیم؟ چرا جهان را نسبت به این جنایت بزرگ حساس نساختیم؟ چه تضمینی وجود دارد که این شیطانِ بیقاعده و بیقانون، فردا همین بلا و ستم را بر سرِ رکن دیگری از نظام دینی و رهبری جهان نیاورد؟
باید پرسید: چرا مطالبه خونخواهی در مفاد مذاکره نیامد؟ چرا طرف مقابل را وادار به «غلط کردن» نکردیم؟ خونخواهیِ رهبر شهید انقلاب باید در رأس این مطالبات میبود، تا هزینه جسارت و حریمشکنی چنان سنگین شود که هیچ کشوری دیگر به خود اجازه تعرض به حرمتهای مقدس یک ملت ندهد.
در این بخش، باید شورای عالی را مورد پرسش قرار داد و تیم مذاکره را به پاسخگویی و بازنگری فراخواند. هرچند شهادت، مزد جهاد رهبری بود و کسی انتظار نداشت ایشان جز به شهادت از این جهان برود، اما سهلانگاری در خونخواهیِ رهبری که به اعتباری، نائب امام زمان و دارای جنبه معنوی و قدسی است، هرگز پذیرفتنی نیست.
توجیه این وقایع با شهادتی که خود سعادت است و آرزوی هر انسان مجاهدی، قابل پذیرش نیست. شهادت در قالب تروریسم دولتی، نشانه نوعی قلدریِ معنادار، غیرقابل باور و سازشناپذیر است.
مطالبه خونِ رهبر شهید انقلاب باید به یک خواست جهانی تبدیل شود؛ به یک درخواست و انتظار همگانی. امروز اگر خونخواهیِ امام حسین (علیهالسلام) نبود، این پرچم به ما نمیرسید. پس باید خونخواهیِ امامِ امت نیز به یک خواست عمومی تبدیل شود. باید برای خونخواهیِ امامالمسلمین، دادخواستی به وسعت جهان داد.
موفق شد
بحث و گفتگو