به نام خدا
وزیر محترم علوم، تحقیقات و فناوری
رئیس محترم سازمان آموزش فنی و حرفهای کشور
معاون محترم پارلمانی وزارت علوم
با سلام،
موضوع: دانشکدههایی که "دانشگاه" نیستند، فاجعهای به نام "ملی مهارت"
ما، امضاکنندگان زیر – دانشجویان، اساتید، کارآموزان و فعالان آموزشی – با اعلام نگرانی عمیق از وضعیت اسفبار دانشکدههای فنی و حرفهای موسوم به "ملی مهارت"، خواستار جمعآوری این مراکز یا ادغام سریع آنها در ساختار اصلی آموزشی و دانشگاهی کشور هستیم.
این دانشکدهها ظاهراً برای مهارتآموزی تأسیس شدهاند، اما در عمل به محلی برای سرگردانی جوانان و هدررفت منابع بدل شدهاند. واقعیتهای این مراکز به شرح زیر است:
۱. بدون بودجه، بدون امکانات
این دانشکدهها عملاً بودجهای برای تجهیز کارگاهها، تهیه مواد اولیه یا حتی نگهداری فضا ندارند. دانشجو با دست خالی در کارگاه حاضر میشود و با دانش تئوریِ منسوخ فارغالتحصیل میشود.
۲. تکجنسیتی و غیراستاندارد
اجبار به تکجنسیتی بودن در بسیاری از این مراکز، نه به دلیل باور آموزشی، بلکه برای فرار از استانداردهای حداقلی امکانات رفاهی و آموزشی است. محیطی که در آن مهارت ارتباطی بین دختر و پسر وجود ندارد، با بازار کار واقعی بیگانه است.
۳. اساتید قراردادی بدون تخصص کافی
اکثر مدرسان این دانشکدهها معلمهای هنرستان هستند که بدون گذراندن دورههای تربیت مربی بزرگسال یا بهروزرسانی صنعتی، صرفاً با قراردادهای موقت و بیثبات، تدریس میکنند. انگیزه و توان انتقال مهارت روز در آنها دیده نمیشود.
۴. عدم وجود هیئت علمی
اصلاً چیزی به نام «عضو هیئت علمی» در این دانشکدهها معنا ندارد. هیچ برنامهٔ درسی مبتنی بر پژوهش، هیچ طرح مهارتی نوآورانه و هیچ نظارت علمی پایداری در کار نیست.
۵. بداخلاقی و ناکارآمدی در مدیریت و حتی برخی مدرسان
متأسفانه گزارشهای متعددی از رفتارهای غیرحرفهای، توهینآمیز، بعضاً متعصبانه و حتی نادرست توسط برخی مسئولان و مدرسان این مراکز ثبت شده است. کسانی که نه مهارت دارند، نه اخلاق حرفهای و تنها از قراردادهای دولتی تغذیه میکنند.
۶. بدون هیچ رویداد علمی و مسابقات دانشگاهی
هیچ خبری از مسابقات ملی مهارت، المپیادهای دانشجویی، رویدادهای استارتآپی یا هماندیشی علمی نیست. چنین فضایی «دانشگاه» نیست؛ یک حافظه بدون رم است.
جمعبندی: ارزش صفر برای دانشجو و بودجه
این دانشکدهها نه مدرک معتبر بازار کار میدهند، نه مهارت قابلقبول، نه محیط سالم و نه آیندهٔ شغلی. دانشجویان این مراکز پس از فارغالتحصیلی متوجه میشوند که هیچ جایگاه صنعتی برای آنها تعریف نشده است. زمان آن رسیده که این ساختار ناموفق جمعآوری شود و بودجه آن به آموزشگاههای آزاد فنی و حرفهای یا کارآموزی در صنعت اختصاص یابد.
ما خواستاریم:
· تعطیلکردن تدریجی و منطقی دانشکدههای فنی و حرفهای «ملی مهارت» و انتقال دانشجویان به نظامهای واقعی مهارتآموزی
· تعریف مسیر جایگزین مبتنی بر کارآموزی در بنگاههای اقتصادی با گواهیهای استاندارد ملی
با احترام،
دانشجویان، فارغالتحصیلان و فعالان آموزشی
ویژه
بحث و گفتگو