رئیس محترم سازمان نظام مهندسی معدن ایران
جناب آقای دکتر بستامی
با سلام،
در ماده ۷ شرح و شرایط شغلی مسئولان فنی و ایمنی معادن ذکر شده است که «کارفرما میتواند با اعلام قبلی و طبق مقررات داخلی واحد معدنی به خدمات مسئول فنی یا ایمنی خاتمه دهد».
حال این پرسش مطرح میشود که مسئولان فنی یا ایمنی در قراردادی که هر آن امکان لغو آن وجود دارد چگونه میتوانند به وظایف حرفهای خود عمل کنند؟
از طرفی مدت قرارداد یکساله که معمولاً با تعلل و تأخیر در ثبت قرارداد همراه است، امکان برنامهریزی و اسکان تماموقت را به مسئولان فنی یا ایمنی نمیدهد و مشکلات مالی و عدم پرداختهای بهموقع و نبود امکانات ابتدایی در معادن باعث جابهجاییهای متعدد کارشناسان در معادن میگردد.
لذا ما امضاکنندگان این نامه، خواهشمندیم مدت قراردادهای مسئولان فنی و ایمنی از یک سال به اندازه اعتبار پروانه بهرهبرداری افزایش یابد تا امنیت شغلی مسئولان فنی و ایمنی افزایش یافته و برنامهریزی برای حضور تماموقت مقدور باشد.
همچنین در خصوص بحثهای مالی هر ساله میتوان با متممهایی مبلغ قرارداد را بهروز کرد.
در خصوص امکان لغو قرارداد هم باید چهارچوب و حدود آن تعریف گردد تا این ابزار بهعنوان اهرم فشاری علیه کسانی که تمایل دارند وظایف حرفهای خود را بهدرستی انجام دهند، استفاده نگردد و نیاز است دستورالعمل پشتیبانی سازمان از عضو خود تدوین گردد تا هنگام تسویهحساب، سختگیریهای حرفهای با لغو قرارداد یا عدم تمدید آن میسر نباشد.
در خصوص متن قرارداد فیمابین اعضا و بهرهبرداران که به تأیید نظام مهندسی و اداره صمت استان مربوطه میرسد نیز نیاز است تا بازنگری صورت گرفته و یک متن واحد در کلیه استانها ابلاغ گردد تا از متممهای خارج از قرارداد جلوگیری شود و حق و حقوق اعضا تضییع نگردد.
همچنین با توجه به اینکه معادن عموماً از حوزه شهری و امکانات فاصله قابل توجهی دارند، باید در متن قرارداد پیشبینیهای لازم برای حداقل امکانات لازم برای اسکان و تردد اعضا صورت گیرد.
بهخصوص این موضوع برای بانوان از اهمیت بیشتری برخوردار است و سبب خروج بخش قابل توجهی از ظرفیت اعضا از چرخه ارجاع کار میگردد.
در غیر این صورت بدیهی است که چالشهای موجود، مانع اجرای وظایف حرفهای مسئولان ایمنی و فنی میگردد.
لذا ما امضاکنندگان این نامه خواهشمندیم نسبت به رفع موارد مطرحشده، دستورات لازم را مبذول فرمایید.
ویژه
بحث و گفتگو