وزیر محترم کشور جمهوری اسلامی ایران
جناب آقای اسکندر مومنی
با سلام و احترام؛
با عنایت به تحلیلهای ژئوپلیتیک از وضعیت بحرانی در خلیج فارس و افزایش سطح تهدیدات نظامی در نوار ساحلی و جزایر استراتژیک کشور (از جمله خارک و لاوان)، و با توجه به واقعیت غیرقابلِ انکارِ «فقدان زیرساختهای پدافندی غیرعامل (آژیر، پناهگاه و سیستمهای هشداردهنده)» در این مناطق، این نامه جهت ابلاغ یک ضرورتِ حیاتی و «بدون فوت وقت» به استحضار میرسد:
وضعیتِ امنیتیِ فعلی در مناطق مذکور، نشاندهنده یک شکافِ عمیق میان «تهدیدهای موجود» و «توانِ حفاظت از غیرنظامیان» است. در این میان، خانوادههای دارای فرزندان با «اختلال طیف اتیسم» به دلیل ماهیت عصبی-حسیِ خود، در زمرهی آسیبپذیرترین گروههای انسانی قرار دارند که در صورت وقوع هرگونه تنش نظامی یا درگیری زمینی، نه تنها در برابر آسیبهای فیزیکی، بلکه در برابر فروپاشیهای روانی-عصبی (Meltdown) که منجر به مرگ یا جراحات شدید میشود، هیچگونه راه نجات محلی نخواهند داشت.
با توجه به اینکه در مناطق مذکور هیچگونه زیرساخت حفاظتی برای مدیریت بحران ناگهانی وجود ندارد، ادامه دادن به وضعیت «تداوم سکونت» برای این خانوادهها، به معنای پذیرش ریسک فاجعهای غیرقابلکنترل است. لذا، با استناد به اختیارات جنابعالی در مدیریت بحران و حفظ امنیت عمومی، تقاضا میشود بدون فوت وقت، دستورات مقتضی جهت اقدامات زیر صادر و ابلاغ گردد:
۱. صدور دستور اجرایی برای «تخلیه پیشدستانه»: جابهجایی سازمانیافته و فوری تمامی خانوادههای دارای فرد اتیسم از مناطق ساحلی و جزایر تحت تهدید به مناطق امن داخلی، پیش از آنکه بحران به مرحلهای برسد که امکان مدیریت آن در محل وجود نداشته باشد.
۲. تکلیفسازی برای سازمانهای ذیربط: ابلاغ فوری دستور به «سازمان مدیریت بحران»، «سازمان بهزیستی» و «جمعیت هلال احمر» جهت تدوین و اجرای همزمان پروتکلهای اسکان، جابهجایی و حفاظت از این گروههای خاص.
۳. ایجاد پروتکل خروج بدون نیاز به زیرساخت: با توجه به نبود آژیر و پناهگاه، برنامه خروج باید بر اساس «زمانبندی پیشدستانه» و نه بر اساس «هشدار لحظهای» تنظیم گردد.
جناب وزیر؛
در شرایطی که «ابزارهای دفاع غیرعامل» در محل سکونت مردم وجود ندارد، تنها راه موجود برای جلوگیری از یک فاجعه انسانی، «جابهجایی پیشدستانه» است. هرگونه تأخیر در اتخاذ این تصمیم، در صورت بروز تنش، از نظر حقوقی و مدنی، به معنای «قصور در مدیریت بحران و ناتوانی در حفاظت از گروههای آسیبپذیر» تلقی خواهد شد.
امید است با نگاه مقتدرانه و سریع شما، این گره امنیتی و انسانی، پیش از آنکه به یک فاجعه ملی تبدیل شود، گشوده گردد.
بحث و گفتگو