ریاست محترم قوه قضائیه

ریاست محترم جمهوری

ریاست محترم مجلس شورای اسلامی

اعضای محترم کمیسیون اصل ۹۰ مجلس شورای اسلامی

وزیر محترم بهداشت، درمان و آموزش پزشکی

با سلام

ما امضاکنندگان این کارزار، پزشکان و دانش‌آموختگان رشته‌های علوم پزشکی هستیم که در کنکور سراسری با سهمیه مناطق (تقسیم‌بندی قدیم مناطق کشوری) پذیرفته شده‌ایم.

امروز، پس از گذشت بیش از یک دهه تحصیل طاقت‌فرسا در رشته‌های مختلف علوم پزشکی، گذراندن دوران سنگین اینترنی، اتمام دوران طرح اجباری و تمامی تعهدات مربوطه، به جای دریافت مدرک تحصیلی خود، با دری بسته مواجهیم.

مشکل چیست؟

بر اساس ماده ۴ قانون برقراری عدالت آموزشی مصوب ۱۳۸۹ و اصلاحیه‌های بعدی، وزارت بهداشت و دانشگاه‌های علوم پزشکی، اصل دانشنامه و ریزنمرات رسمی ما را که می‌بایست ناعادلانه تا ۱۰.۵ سال حبس نمایند، تا حتی حداقل ۱۳ سال حبس کرده‌اند و حتی بعد از گذشت این مدت، بهانه‌های واهی آورده می‌شود.

برای مثال، پزشکی که دوره تخصص خود را به اتمام رسانده است، نه دوره اینترنی و نه دوره‌های طرح اجباری‌اش را جزو این قانون نیاورده و دانشگاه‌های علوم پزشکی از آزادسازی مدرک تحصیلی فرد خودداری می‌کنند. وقتی از قوانین مورد استناد ایشان سؤال می‌شود، نه‌تنها از ارائه قوانین استنکاف می‌ورزند، بلکه خود را مجری آیین‌نامه‌های داخلی وزارت بهداشت می‌دانند. این در حالی است که حتی وزارت بهداشت هم پاسخ‌گوی اقدامات خلاف قانون خود نیست که البته، همان‌طور که مستحضرید، این موضوع کاملاً مسبوق به سابقه است.

· ما مدرک تحصیلی نداریم.

· ما ریزنمرات رسمی نداریم.

· ما امکان ادامه تحصیل در خارج از کشور یا حتی شرکت در بسیاری از فرصت‌های شغلی و آکادمیک را نداریم.

· و عملاً برای بیش از یک دهه، از ابتدایی‌ترین حقوق یک دانش‌آموخته محرومیم. این در حالی است که حتی طبق قانون مربوطه، تمامی تعهدات خود را گذرانده‌ایم.

عالی‌جنابان و مردم شریف و عزیز ایران سربلند

چرا این خواسته عادلانه است؟

۱. تعهد خدمت باید با مدرک باشد، نه حبس مدرک:

ما منکر ضرورت خدمت در مناطق کشور نیستیم. ما تعهد به خدمت را با افتخار می‌پذیریم. اما حبس مدرک، یک اقدام تنبیهی است، نه یک سازوکار تشویقی. پزشکی که برای سال‌ها با دستمزد حداقلی در مناطق محروم خدمت می‌کند، حداقل باید عنوان و مدرک تحصیلی خود را در دست داشته باشد تا بتواند هویت حرفه‌ای خود را اثبات کند.

۲. تبعیض آشکار میان فارغ‌التحصیلان علوم پزشکی:

پزشکی که با سهمیه منطقه ۱ یا سهمیه آزاد پذیرفته شده، امروز مدرک خود را در دست دارد و برای آینده خود برنامه‌ریزی می‌کند. اما پزشکان و فارغ‌التحصیلان مناطق ۲ و ۳، با وجود گذراندن دقیقاً همان واحدها، همان امتحانات و همان طرح، اساساً «بی‌مدرک» محسوب می‌شوند؛ آن هم به دلیل یک بند قانونی تبعیض‌آمیز و یک آیین‌نامه نامشخص وزارت بهداشت که خلاف صریح بندهای ۱۹ و ۲۰ قانون اساسی جمهوری اسلامی است. این شکاف، نیروهای کار رشته‌های علوم پزشکی را عملاً به دو طبقه «درجه یک» و «درجه دو» تقسیم کرده است.

عالی‌جنابان و مردم شریف و عزیز ایران سربلند؛

حبس مدرک، ما را به جای «پزشک متعهد»، به «پزشک گروگان» تبدیل کرده است. کسی که هر روز با ترس از دست دادن آینده‌اش سر کار می‌رود، چگونه می‌تواند باانگیزه و امیدوار به بیماران خود خدمت کند؟ این قانون نه‌تنها عدالت آموزشی را برقرار نکرده، بلکه انگیزه ماندگاری و خدمت صادقانه را در مناطق محروم نابود می‌کند.

عالی‌جنابان و مردم شریف و عزیز ایران سربلند

خواسته مشخص ما چیست؟

ما از وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، مجلس شورای اسلامی و دانشگاه‌های علوم پزشکی می‌خواهیم:

اولاً، مجری قانون بوده و از بهانه‌های واهی و دور از واقعیت برای استنکاف از اجرای قانون دوری بجویند.

دوماً، دوران اینترنی برای پزشکان عمومی و دوران تحصیل رزیدنتی برای پزشکان متخصص جزو خدمات رایگان داخل کشور محسوب می‌شود که باید و طبق قانون، جزو خدمات محسوب گردد؛ موضوعی که از آن استنکاف می‌ورزند.

سوماً، تبصره‌ای فوری و اصلاحی به ماده ۴ قانون برقراری عدالت آموزشی اضافه شود که:

اصل دانشنامه و ریزنمرات رسمی، بلافاصله پس از فراغت از تحصیل، به همه پزشکان و فارغ‌التحصیلان، اعم از مشمولین سهمیه مناطق، تحویل گردد.

تعهد خدمت به‌صورت قرارداد کاری الزام‌آور و با تضامین مالی، مانند سفته و تعهد محضری، جایگزین حبس فیزیکی مدرک شود.

در صورت تخلف از تعهد خدمت، وزارت بهداشت بتواند از ابزارهای قانونی، مانند جریمه نقدی و تعلیق پروانه طبابت، استفاده کند، نه از حبس مدرک تحصیلی.

مهلت مشخصی برای دانشگاه‌های علوم پزشکی تعیین شود تا مدارک حبس‌شده فعلی را آزادسازی کنند.

عالی‌جنابان و مردم شریف و عزیز ایران سربلند

ما نمی‌گوییم تعهد را حذف کنید. ما می‌گوییم با پزشکان و فارغ‌التحصیلان زیرمجموعه وزارت بهداشت، مانند یک انسان متعهد رفتار کنید، نه یک زندانی. مدرک تحصیلی، سند هویت علمی یک انسان است، نه ابزار فشار برای خدمت اجباری.

از شما می‌خواهیم با امضای این کارزار، صدای ما را به گوش تصمیم‌گیران برسانید و به بازگرداندن عدالت به عرصه آموزش پزشکی کمک کنید.