ریاست محترم قوه مجریه (ریاست‌جمهوری)
رئیس محترم مجلس شورای اسلامی
رئیس محترم قوه قضائیه
رئیس محترم سازمان برنامه و بودجه
رئیس محترم بانک مرکزی

با سلام و احترام؛

از صالح‌آبادی تا فرزین تا همتی؛ نتیجه یکی‌ست: گرانی، فشار، بی‌اعتمادی. مردم خسته‌اند؛ نه از اسم‌ها، بلکه از تکرار تفکر.

هر بار یک رئیس جدید و هر بار یک وعده جدید مطرح می‌شود، اما در عمل سفره مردم همان است که روزبه‌روز کوچک‌تر می‌شود.

می‌گویند مشکل «فرد» بود؛ فرد عوض شد، اما سیاست همان سیاست لیبرالیِ شکست‌خورده ماند؛ سیاستی که تولید را رها کرد، دلالی را فربه کرد، بانک را سلطان کرد و مردم را تماشاچی.

سؤال ما ساده است: اگر این نسخه جواب می‌داد، چرا بعد از این‌همه سال هنوز گوشت، مرغ، تخم‌مرغ، مسکن و دارو به کابوس خانواده‌ها تبدیل شده است؟

ما فقط معترض نیستیم؛ راهکار داریم.

۱) تولید مردمی، نه تولید رانتی
دولت اگر واقعاً به‌دنبال کنترل قیمت‌هاست، باید تولید را از انحصار خارج کند. نمونه عملی و قابل اجرا در ایران، واگذاری دام و طیور مولد خرد به خانواده‌ها، روستاها و حاشیه شهرهاست؛ نه از طریق وام‌های سنگین، بلکه به‌صورت واگذاری امانی یا مشارکتی. تجربه‌های جهانی و داخلی نشان داده است که با افزایش تولید خرد، بازار از دست دلال خارج می‌شود و قیمت‌ها خودبه‌خود کاهش می‌یابد.

۲) نهاده دامی بدون دولت فربه
برخلاف تصور رایج، همه امور نیازمند بودجه دولتی نیست. استفاده از پسماند تر خانگی، ضایعات کشاورزی و سفره‌ای و احیای طرح‌هایی مانند «خشکاله»، می‌تواند هم‌زمان هزینه نهاده‌ها، حجم زباله شهری و وابستگی به واردات را کاهش دهد؛ این یعنی اقتصادی مبتنی بر محیط زیست، معیشت و عقلانیت.

۳) حذف دلال با شفافیت واقعی
نه با شعار، بلکه با اتصال مستقیم تولیدکننده خرد به مصرف‌کننده از طریق بازارچه‌های محلی و سامانه‌های ساده، نه پلتفرم‌های رانت‌ساز، همراه با قیمت‌گذاری شفاف و نظارت مردمی.

۴) بانک در خدمت تولید، نه بالعکس
تا زمانی که سود بانکی از تولید بیشتر و سفته‌بازی امن‌تر از کار باشد، هیچ اصلاحی به نتیجه نخواهد رسید. مطالبه مشخص ما، ایجاد خط اعتباری مشروط به تولید واقعی و برخورد با بانک‌های سوداگر به‌جای تشویق آن‌هاست.

با تغییر صرفِ اسامی و حفظ همان تفکر، نه اعتماد بازمی‌گردد، نه ثبات و نه امید. اقتصاد نسخه وارداتیِ بی‌ریشه نیست؛ اقتصاد باید ایرانی، مردمی و واقعی باشد.