ریاست محترم جمهوری
جناب آقای دکتر پزشکیان
وزیر محترم بهداشت و درمان
جناب آقای دکتر محمدرضا ظفرقندی
ریاست محترم سازمان اداری و استخدامی کشور
جناب آقای رفیعزاده
با سلام و تحیت؛
موضوع: درخواست بازنگری فوری در شرط حداقل سابقه بومی (سکونت) و کاهش آن از ۱۰ سال به ۴ سال برای ایجاد عدالت در آزمونهای استخدامی
ما، امضاکنندگان این کارزار، جمعی از داوطلبان آزمونهای استخدامی بهویژه وزارت بهداشت و سایر دستگاههای اجرایی، با استناد به اصل ۲۸ قانون اساسی که دولت را موظف به ایجاد «شرایط مساوی برای احراز مشاغل» برای همه افراد میداند، نسبت به شرط حداقل ۱۰ سال سکونت (سابقه بومی) برای بهرهمندی از امتیاز بومیگزینی اعتراض داریم.
از نگاه ما، این شرط که در برخی از آزمونها اعمال میشود، نه تنها کمکی به جذب نیروی بومی ماندگار نمیکند، بلکه به ابزاری برای حذف طیف وسیعی از جوانان متخصص و علاقهمند به خدمت در زادگاه خود تبدیل شده است.
توضیح مسئله و دلایل اعتراض:
اینجانبان که بسیاری از ما در زادگاه خود متولد شده، بزرگ شده و تمام مقاطع تحصیلی را در همان شهر یا استان گذراندهایم، به دلیل یک یا دو سال فاصله در سکونت (مثلاً به دلیل مهاجرت برای ادامه تحصیل، خدمت سربازی در شهری دیگر، یا جستجوی شغل در سالهای اولیه پس از فارغالتحصیلی) از دایره تعریف «بومی» خارج میشویم.
این قانون ناعادلانه، فارغالتحصیلانی را که:
۱. برای مقطع کارشناسی ارشد یا دکتری به مرکز استان یا شهر دیگری رفتهاند.
۲. به دلیل شغل والدین (بهویژه خانوادههای کارمندی و نظامی) مدتی در شهر دیگر ساکن بودهاند.
۳. برای خدمت سربازی در منطقهای غیر از زادگاه خود حضور داشتهاند.
از حق طبیعی خود برای استخدام در زادگاهشان محروم میکند. این در حالی است که فردی با ۹ سال سابقه سکونت، کاملاً با فرهنگ، زبان و معضلات جامعه بومی آشناست و تفاوتی با فرد ۱۰ سال ساکن ندارد. چنین شرط سختگیرانهای منجر به نتایج زیر شده است:
· نقض غایت بومیگزینی: هدف از بومیگزینی، جذب نیرویی است که در منطقه ماندگار باشد و با نیازهای آن آشناست. فردی که ۹ سال در یک شهر زندگی کرده، قطعاً چنین ویژگیهایی دارد. اصرار بر عدد ۱۰، یک انتخاب عددی بدون پشتوانه منطقی است.
· تضعیف شایستهسالاری: فردی با نمره علمی بالاتر اما با ۹ سال سابقه سکونت، به نفع فردی با نمره پایینتر اما با ۱۰ سال سابقه، کنار زده میشود. این خلاف شایستهسالاری است.
· کاهش انگیزه و مهاجرت معکوس: جوانان برای بازگشت به شهر خود و خدمت به منطقه محل رشدشان تشویق نمیشوند و عملاً به ماندن در شهرهای بزرگ یا مهاجرت به خارج ترغیب میشوند.
درخواست مشخص ما:
از آنجا که در برخی قوانین و رویهها، مدت ۴ سال سابقه سکونت برای احراز بومی بودن ملاک عمل قرار گرفته است (بهعنوان مثال در قوانین برخی دستگاهها یا برای دریافت خدمات خاص)، ما خواهانیم:
«شرط حداقل سابقه بومی (سکونت) برای برخورداری از امتیاز بومیگزینی در کلیه آزمونهای استخدامی کشور، از ۱۰ سال به حداقل ۴ سال کاهش یابد.»
این تغییر، ضمن حفظ هدف جذب نیروی بومی و ماندگار، عدالت را برای قشر عظیمی از جوانان که به دلایل موجه تحصیلی، شغلی یا خانوادگی مدت کوتاهی را در خارج از منطقه بومی خود گذراندهاند، برقرار میکند.
ما از شما مسئولین محترم انتظار داریم با صدور بخشنامهای فوری، این اصلاحیه را به سازمان سنجش و برای دفترچه جدید تکمیل ظرفیت وزارت بهداشت و تمامی دستگاههای اجرایی ابلاغ فرمایید تا از تضییع حقوق نیروهای متخصص بومی جلوگیری شود و روح امید در کالبد جوانان این مرز و بوم دمیده شود.
«راستی، برادر عدالت است.»
موفق شد
ویژه
