رئیس محترم جمهور
رئیس محترم مجلس شورای اسلامی
وزیر محترم آموزش و پرورش
رئیس محترم سازمان برنامه و بودجه
رئیس محترم دیوان عدالت اداری
با سلام و احترام
در سالهای اخیر مبالغی تحت عنوان «حق جنگ» به بسیاری از ادارات، سازمانها و نهادهای دولتی و نیمهدولتی پرداخت شده است؛ از بانکها گرفته تا شرکت نفت و پتروشیمی، سازمان آب و خاک، اداره گاز و دیگر بخشها. نکتهای که ذهن هزاران فرهنگی را در سراسر کشور مشغول کرده، این است که چرا این حق بدیهی و قانونی به آموزش و پرورش تعلق نگرفته است؟
در دورههایی که کشور با شرایط جنگی مواجه بود، بسیاری از این دستگاهها یا تعطیل بودند یا تنها با ۲۰ تا ۵۰ درصد ظرفیت فعالیت میکردند؛ اما آموزش و پرورش، حتی در سختترین شرایط، هیچگاه تعطیل نشد. مدارس، معلمان و نیروهای اداری در این وزارتخانه با تمام توان در کنار دانشآموزان ایستادند و اجازه ندادند چرخهی آموزش از حرکت باز بماند.
اگر فلسفهی پرداخت «حق جنگ»، جبران فشار، زحمت، ریسک، شرایط غیرعادی و تلاش برای پایداری امور کشور است، پس آموزش و پرورش با میلیونها دانشآموز و دهها هزار معلم، سزاوارترین نهاد برای دریافت این حق است.
چطور ممکن است دستگاههایی که فعالیتشان محدود، کمریسک یا حتی تعطیل بوده، مشمول این پرداخت شوند، اما نهادی که بار اصلی ثبات اجتماعی را در سختترین روزها به دوش کشیده، بهطور کامل نادیده گرفته شود؟
این پرسش ما ساده و روشن است:
چرا در تقسیم بودجههای مرتبط با حق جنگ، عدالت رعایت نشده و فرهنگیان از این حق مسلم محروم ماندهاند؟
ما خواهان برخورداری از همان حقی هستیم که برای سایر کارکنان دولت قائل شدهاید؛ نه کمتر، نه بیشتر. عدالت شغلی یعنی هیچ نهادی، بهویژه آموزش و پرورش که ستون اصلی رشد و آیندهسازی کشور است، در چنین پرداختهایی حذف یا فراموش نشود.
درخواست ما اجرای عدالت، احترام به شأن معلم و یکسانسازی پرداختها بر اساس قانون و انصاف است.
ویژه
بحث و گفتگو