جناب آقای وزیر صمت
دیگر مجتمع فولاد مبارکه را بازسازی نکنید؛ فولاد کشور را به ساحل خلیج فارس ببرید تا برای همیشه آب دیده شود.
حمله اخیر اسرائیل به فولاد مبارکه اصفهان، زنگ خطری بود که نباید نادیده گرفته شود. این حمله نشان داد قلب صنعتی ایران تا چه حد آسیبپذیر است. اما شاید این ضربه تلخ، یک فرصت تاریخی باشد: فرصتی برای متوقف کردن بازسازی پرهزینه در نقطهای آسیبپذیر و انتقال صنعت فولاد به مکران.
اگر این فرصت از دست برود، دوباره زایندهرود جان میدهد، آلودگی هوا جان میگیرد، نفس کشاورزی در جلگه اصفهان به شماره افتاده، قطارها باید هزاران کیلومتر بدوند و محصول نهایی برای صادرات، پیش از رسیدن به کشتی، چندین برابر نمونه کشورهای دیگر هزینه حمل کرده است.
بدتر از همه، مسئله امنیت است: فولاد مبارکه در اصفهان، یک هدف ثابت و بیحرکت در محاصره خشکی است، بدون راهی برای دور زدن تحریم یا تأمین سریع قطعات از مسیر دریایی. در نهایت، وجود فولاد مانع بزرگ رونق گردشگری در نصف جهان بوده و خواهد بود.
بازسازی فولاد مبارکه در همان نقطه، تکرار یک اشتباه راهبردی است. زمان انتقال به مکران فرا رسیده است؛ جایی که هم دسترسی به آب بیکران دارد، هم مسیر صادرات مستقیم و هم امنیت بیشتر.
حالا چه کسی است که این مهم را مطالبه کند و هم نصف جهان را نجات دهد، هم زایندهرود را و هم فولاد را؟
ویژه
بحث و گفتگو