به نام خدا
موضوع: اعتراض به قطعی گسترده و طولانیمدت اینترنت از ۹ اسفند ۱۴۰۴ تا ۷ اردیبهشت ۱۴۰۵ و اجرای سیاست اینترنت طبقاتی
ما امضاکنندگان این کارزار، شهروندان ایرانی، با نهایت نگرانی و خستگی از وضعیت فاجعهبار اینترنت در کشور، اعتراض شدید خود را نسبت به موارد زیر اعلام میداریم:
۱. قطعی مکرر و طولانی‑مدت اینترنت از روز ۹ اسفند ۱۴۰۴ تا امروز ۷ اردیبهشت ۱۴۰۵ که بسیاری از روزها اینترنت ثابت (ADSL، فیبر نوری) و همراه (۴G/۵G) با اختلال کامل یا کاهش شدید سرعت مواجه بوده است. در برخی بازهها، شبکه ملی اطلاعات عملاً از دسترس خارج شده و کاربران حتی قادر به انجام امور اولیه مانند بانکداری الکترونیک، آموزش مجازی، کارهای روزمره اداری و ارتباطات شغلی نبودهاند.
۲. آغاز رسمی سیاست «اینترنت طبقاتی» ، به این معنا که دسترسی به پهنای باند و خدمات اینترنت برای اقشار مختلف، بر اساس نوع اشتراک، نوع دستگاه، موقعیت جغرافیایی یا تشخیص امنیتی، متفاوت و ناعادلانه شده است. شاهد آن هستیم که برخی کاربران با هزینه بالاتر امکان اتصال ضعیف پیدا میکنند و بسیاری دیگر عملاً هیچ دسترسی پایدار و قابل اعتمادی ندارند.
۳. نبود شفافیت از سوی وزارت ارتباطات و سازمان تنظیم مقررات: هیچ اطلاعیه دقیق و مؤثری درباره علت قطعی، زمان پایان آن، و چرایی تبعیض در ارائه خدمات منتشر نشده است.
نتایج زیانبار این وضعیت:
-
مختل شدن آموزش میلیونها دانشآموز و دانشجو.
-
آسیب شدید به کسبوکارهای آنلاین، دورکاری، استارتاپها و فروشگاههای اینترنتی.
-
افزایش هزینه و فشار روانی برای اقشار کمدرآمد که توان خرید اینترنت گران و ناپایدار را ندارند.
-
ناامنی در تراکنشهای مالی و وابستگی به فیلترشکنهای پرمخاطره.
-
نقض آشکار حق دسترسی آزاد به اطلاعات که در قوانین اساسی و میثاقهای بینالمللی به رسمیت شناخته شده است.
مطالبات مشخص ما:
۱. رفع فوری و کامل قطعی اینترنت در سراسر کشور بدون هیچ قید و شرط.
۲. لغو سیاست اینترنت طبقاتی و بازگشت به ارائه خدمات برابر و یکسان بر اساس تعرفههای مصوب.
۳. پاسخگویی علنی و عذرخواهی وزیر ارتباطات و مقامات مسئول به دلیل این بحران دو ماهه.
۴. جبران خسارت کاربران (مانند کسر صورتحساب اپراتورها در روزهای قطعی).
۵. ارائه برنامه شفاف و عملی برای جلوگیری از تکرار چنین رویدادی در آینده.
ما به پشتوانه قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران (اصول ۳، ۴۳ و ۴۶ درباره امنیت معیشتی و عدالت اجتماعی) و نیز اعلامیه جهانی حقوق بشر (ماده ۱۹ در مورد حق دسترسی به اطلاعات) پافشاری میکنیم که اینترنت یک نیاز عمومی و کالای اساسی است، نه ابزاری برای اعمال فشار طبقاتی یا محدودیت.
از تمامی شهروندان آگاه و دغدغهمند دعوت میکنیم تا با امضای این کارزار، صدای خود را به فریادی جمعی تبدیل کنند. مسئولان باید بدانند که سکوت و ادامه این وضعیت پذیرفتنی نیست.
ما راه بسته را باز میکنیم، حتی اگر یک روز پایانی ندارد – پس اتصال برابر میخواهیم!
موفق شد
ویژه
بحث و گفتگو