علی محمد صلاحی

متأسفم برای ذهنیتی که پشت راه‌اندازی این کارزار ایستاده؛ ذهنیتی که نه تاریخ می‌فهمد، نه اقتصاد، نه جامعه، و نه حتی منطق سادهٔ بقا. سرکوب زنان تحت هر اسم و بهانه‌ای امضای رسمی عقب‌ماندگی است. هیچ جامعه‌ای در تاریخ، با محدودکردن نیمی از سرمایه انسانی خود رشد نکرده و هیچ کشوری با تحقیر زنان به توسعه نرسیده است. اگر کمی سواد تاریخی یا فهم اجتماعی وجود داشت، می‌دانستی هر جا زنان امکان آموزش، استقلال و مشارکت داشته‌اند، آن جامعه ثبات، امنیت و رشد اقتصادی را تجربه کرده و هر جا حذف شده‌اند، فقر، خشونت و فروپاشی جای آن را گرفته است. مخالفت با صدور گواهینامه برای زنان، نه «دغدغه فرهنگی» است و نه «نگرانی اجتماعی»؛ این صرفاً ترس از برابری و ناتوانی در پذیرش واقعیت جهان امروز است. این کارزار نه از موضع قدرت، بلکه از موضع ضعف فکری نوشته شده. کسی که به‌جای حل مسئله، صورت‌مسئله را پاک می‌کند، شایسته همدلی نیست؛ شایسته نقد صریح است. توسعه با محدودیت نمی‌آید، با آگاهی می‌آید و جامعه‌ای که آگاهانه زنانش را عقب می‌راند، عملاً آینده‌اش را قربانی جهل امروز می‌کند.