به بعضیها بر میخورد؛ اما به نظر ما کتاب بخشی از پاسخ این زمانهی آسمان به زمین آمده است.
آدمی در جایی از تاریخ برای غلبه بر فراموشی از حافظه شفاهی به حافظه مکتوب روی آورد. فهمید میتواند فکر را از زمان و مکان جدا کند و اندیشهها را مکتوب. رسم ثبت و مکتوب کردن، محدوده خیال انسان را وسعت داد و چگونگیهای جدیدی برای تفکر ایجاد کرد. بدون کتاب و کسی که آن را بخواند، حرکت به سمت آینده، بیشتر شبیه درجا زدن است. همراه با مقداری عقبگرد.
ما، در میانهی آشوب آتشبس و نگرانی از آینده و روزگار بر باد رفتن حقهای انسانی، فکر میکنیم لازم است یک بار دیگر و با صدای شفاف و قامت راست، از «خواندن» به عنوان «حقی» انسانی «مراقبت» کنیم.
حقی که به زعم تاریخ، به رایگان و بیرنج به دست ما نرسیده است و امروز بیشتر از قبل شاید شکننده باشد.
ازین رو میخواهیم طی یک «پیمان جمعی»، بر یادآوری دوبارهی این امر ساده در فضای فکر جمعیمان کوشش کنیم که راه رهایی از مسیر خردورزی میگذرد و کتاب برای ما همچنان پاسخهای منحصر به فردی دارد و در این روزگار آسمانبهزمین آمده «خواندن هنوز معنا دارد.»
ویژه
بحث و گفتگو