ما دانشجویان، حق داریم در آزمونهای پایانترم ۱۴۰۵، حداقل یک بار امکان بازگشت به سوال قبل را داشته باشیم. این حق، نه تقلب که فرصتی برای جبران فشار روانی و خطای انسانی در شرایط اضطراب امتحان است.
در آن ساعت که قلم بر برگه میلغزد و نبض زمان در گوشمان میتپد، چه ساده است که دیدهمان به خطا برود. سوالی را میخوانیم، جوابی میدهیم و سه سوال بعد، ناگهان میفهمیم پاسخِ درست، آن سوی دشتِ حافظه، پشت همان سوال اول جا مانده بود.
آیا دانش یعنی محکومیت به یک نگاه؟ آیا عدالت در امتحان یعنی مهر پایانی که بازگشتی برایش نیست؟
ما نمیخواهیم به تقلب پناه ببریم؛ میخواهیم به حافظهمان فرصت دوباره بدهیم. میخواهیم در آن لحظه که استرس و خستگی خطایی از ما سر میزند، آغوش سامانه آزمون برایمان باز باشد، نه مانند دیواری که پس از پریدن، راه بازگشتی ندارد.
سال ۱۴۰۵، سالی که فناوریهای آزموندهی به بلوغ رسیدهاند، چه زیباست که نشان دهیم یک سیستم هوشمند، علاوه بر دقت، میتواند مهربان و انسانی باشد. حق بازگشت به سوال قبل، یعنی پذیرش این حقیقت که ما ماشین نیستیم؛ ما انسانیم، با خطاهایی که گاهی برای جبرانشان فقط به یک "دکمه بازگشت" نیاز داریم.
بگذارید این حق، تبدیل شود به رسمی نانوشته در تقویم آموزشی ایران. که بعدها در خاطرهها بماند: "از ترم ۱۴۰۵ بود که امتحان گرفتن هم عادلانه شد."
موفق شد
ویژه
بحث و گفتگو