مسئولین محترم کشور
با سلام و احترام،
امروز، زمانی که تهدیدات فراتر از جنگهای نیابتی و تحریمها رفته و به ترور آشکار فرماندهان و حتی تهدید جان رهبری و سران کشور انجامیده است، دیگر نمیتوان با صبر راهبردی و پایبندی یکطرفه به تعهدات، امنیت را تأمین کرد. تجربه تلخ ماههای اخیر نشان داد که دشمن، حسننیت ما را نه بهعنوان فرصتی برای صلح، که بهعنوان نقطهضعفی برای اعمال فشار حداکثری و ضربات شلیکشونده تفسیر کرده است. دشمن مرزهای قرمز را جابجا کرده و اکنون موجودیت نظام را هدف قرار داده است.
در چنین شرایطی، اتکا به دکترین صرفاً تدافعی و رویکرد «آستانه هستهای» (Threshold State) که با تکیه بر فتوا و مقررات NPT تعریف شده، پاسخگوی نیازهای بازدارندگی نیست. واقعیت این است که زیرساختهای هستهای و دانش بومی ما در معرض حملات مستقیم قرار گرفته است و طرف مقابل بهوضوح نشان داده که به هنجارهای بینالمللی و قوانین منع اشاعه پایبند نیست. تغییر دکترین از «صلحآمیز بودن محض» به «قابلیتهای دوگانه (Dual-Use) و توان بازدارندگی تهاجمی» نه یک انتخاب، که یک ضرورت حیاتی برای بقای نظام در برابر تهدیدات وجودی است.
فتوای رهبر فقید مبنی بر حرمت تولید و استفاده از سلاح هستهای، یک اصل راهبردی در سیاست خارجی ما بود، اما باید اذعان داشت که این فتوا بیش از آنکه یک مانع فقهیِ غیرقابلتغییر باشد، کارکردی سیاسی و تاکتیکی برای مدیریت بحران و تعامل با جهان داشته است. با توجه به شرایط جدید و فقدان کارگزارانی که بر تداوم این سیاست اصرار داشتند، فضای بازنگری فراهم شده است. امروز، نظام نیازمند تصمیمی شجاعانه برای بازتعریف این دکترین است؛ بازتعریفی که در آن، «دستیابی به قابلیت تولید سلاح هستهای در کوتاهترین زمان» بهعنوان راهبردی برای ایجاد موازنه وحشت (Deterrence) در دستور کار قرار گیرد، حتی اگر اعلام رسمی تولید سلاح صورت نگیرد. این تغییر، اراده ما را برای دفاع از کیان کشور به رخ دشمن خواهد کشید و معادلات آنها را برای تهدید به ترور و تجاوز بر هم خواهد زد.
امید است که شورای عالی امنیت ملی با درک عمق تهدید و مسئولیت تاریخی، بازنگری در این دکترین حیاتی را در دستور کار فوری خود قرار دهد. کشور در شرایط جنگی به سر میبرد و ابزارهای سنتی دیپلماسی پاسخگوی ترور و شلیک موشک نیست. تنها تغییر در دکترین هستهای و عبور از نیات صلحآمیز صرف به سمت بازدارندگی فعال، میتواند امنیت پایدار و آینده نظام را تضمین نماید و زمینهساز شکلگیری یک معادله جدید در منطقه باشد که در آن، امنیت ایران غیرقابلانکار است.
ویژه
بحث و گفتگو