به نام آینده مازندران

مازندران سرزمینی با ظرفیت‌های محدود و ارزش‌های منحصربه‌فرد زیست‌محیطی، کشاورزی، اجتماعی و فرهنگی است. توسعه این استان ضروری است؛ اما هر توسعه‌ای الزاماً توسعه پایدار و به نفع مردم مازندران نیست.

اخیراً خبر تصویب آیین‌نامه بلندمرتبه‌سازی در ۲۸ شهر مازندران منتشر شده است؛ تصمیمی که می‌تواند ظرفیت ساخت‌وساز و در نتیجه ظرفیت پذیرش جمعیت و سرمایه جدید در بخش قابل توجهی از استان را افزایش دهد.

این تصمیم در شرایطی مطرح شده که مازندران هم‌اکنون با چالش‌هایی جدی همچون افزایش قیمت زمین و مسکن، تغییر کاربری اراضی، ساخت‌وساز گسترده، فشار بر منابع طبیعی، توسعه خانه‌های دوم، افزایش تقاضای خارج از استان و مشکلات زیرساختی مواجه است.

نگرانی ما صرفاً درباره تعداد طبقات ساختمان‌ها نیست.

نگرانی اصلی، پیامدهای بلندمدت افزایش ظرفیت ساخت‌وساز بر آینده سرزمین است.

افزایش بی‌مطالعه ظرفیت ساخت‌وساز می‌تواند فشار بیشتری بر:

• منابع آب و انرژی؛
• شبکه فاضلاب؛
• جاده‌ها و حمل‌ونقل؛
• خدمات درمانی و آموزشی؛
• مدیریت پسماند؛
• محیط‌زیست و منابع طبیعی؛
• قیمت زمین و مسکن؛
• و توان خرید مسکن توسط جوانان و خانوارهای بومی

وارد کند.

از سوی دیگر، افزایش ظرفیت ساخت‌وساز در استانی که مقصد مهم گردشگری و سرمایه‌گذاری ملکی است، بدون تعیین دقیق ظرفیت جمعیتی و بدون سازوکارهای مشخص برای جلوگیری از سوداگری زمین و تبدیل مسکن به کالای سرمایه‌ای، می‌تواند موج جدیدی از تقاضای ملکی و ورود جمعیت را به دنبال داشته باشد.

پیامد چنین روندی فقط اقتصادی نیست.

بافت اجتماعی شهرها و روستاها نیز می‌تواند تحت تأثیر قرار گیرد.

اگر رشد قیمت زمین و مسکن از توان اقتصادی جامعه بومی فاصله بیشتری بگیرد، جوانان مازندرانی برای ماندن و خانه‌دار شدن در سرزمین خود با مشکلات بیشتری مواجه خواهند شد. تداوم این روند می‌تواند در بلندمدت بر الگوی مالکیت، ترکیب جمعیتی، بافت روستاها و شهرها و حتی تداوم فرهنگی و زبانی جامعه بومی اثر بگذارد.

مازندران فقط یک مقصد گردشگری یا یک بازار املاک نیست.

مازندران یک سرزمین زنده، یک زیست‌بوم حساس و خانه مردمی است که نسل‌ها در آن زندگی کرده‌اند.

بنابراین انتظار داریم هر تصمیم بزرگ درباره آینده کالبدی و جمعیتی استان، پیش از اجرا، با مطالعات شفاف و قابل دسترسی درباره ظرفیت جمعیتی، منابع آب، محیط‌زیست، زیرساخت‌ها، بازار مسکن، مالکیت زمین، نیاز واقعی جامعه بومی و پیامدهای اجتماعی و فرهنگی همراه باشد.

مطالبات این کارزار:

۱. بازنگری و بررسی مجدد آیین‌نامه بلندمرتبه‌سازی در ۲۸ شهر مازندران پیش از اجرای گسترده آن.

۲. انتشار عمومی مطالعات کارشناسی و ارزیابی‌های مربوط به ظرفیت جمعیتی، زیست‌محیطی و زیرساختی هر یک از شهرهای مشمول.

۳. تعیین سقف و ظرفیت جمعیتی متناسب با توان واقعی هر شهر، پیش از افزایش ظرفیت ساخت‌وساز.

۴. پیش‌بینی سازوکارهای مشخص برای جلوگیری از تبدیل ساخت‌وساز جدید به بستری برای سوداگری زمین، گسترش خانه‌های دوم و افزایش فشار بر بازار مسکن مردم بومی.

۵. اولویت دادن به تأمین مسکن برای جوانان و خانوارهای بومی و جلوگیری از حذف تدریجی آنان از بازار مسکن استان.

۶. انجام ارزیابی دقیق اثرات زیست‌محیطی، اجتماعی و فرهنگی این سیاست پیش از اجرای آن.

۷. مشارکت دادن متخصصان، دانشگاهیان، تشکل‌های مدنی و مردم محلی در تصمیم‌گیری درباره آینده شهرهای مازندران.

ما مخالف پیشرفت و توسعه نیستیم.

مازندران حق توسعه دارد؛ اما حق دارد توسعه‌ای متناسب با ظرفیت سرزمین خود داشته باشد.

توسعه نباید به قیمت نابودی منابع طبیعی، افزایش غیرقابل‌کنترل قیمت زمین، حذف تدریجی مردم بومی از بازار مسکن و تغییر شتاب‌زده بافت اجتماعی و فرهنگی استان تمام شود.

امروز درباره چند ساختمان و چند طبقه تصمیم نمی‌گیریم؛
درباره بخشی از آینده مازندران تصمیم می‌گیریم.

از مسئولان استان و دستگاه‌های ذی‌ربط درخواست می‌کنیم پیش از هرگونه ابلاغ و اجرای گسترده، این طرح را با رویکردی جامع، شفاف و مبتنی بر ظرفیت واقعی سرزمین مورد بازنگری قرار دهند.

مازندران ظرفیت نامحدود ندارد.

بیایید توسعه را متوقف نکنیم؛
اما اجازه ندهیم توسعه، آینده مازندران را متوقف کند.

برای آینده مازندران، برای محیط‌زیست آن، برای مردم بومی آن و برای نسلی که قرار است فردا در این سرزمین زندگی کند