به نام خداوند جان و خرد
وزیر محترم بهداشت، درمان و آموزش پزشکی
با درود و مهر خدمت همه بزرگواران؛
از آبانماه سال هزار و چهارصد و دو، طرح برای تمام فارغالتحصیلان رشتههای توانبخشی از آن تاریخ به بعد اجباری شد.
هر دانشجویی برای شروع فعالیت حرفهای خود ترجیح میدهد در محلی مشغول فعالیت شود و علاوه بر کسب تجربه، سابقه کاری نیز بهدست بیاورد.
نظر به این موضوع، خود طرح پیش از این هم در رشتههای توانبخشی طرفداران فراوان داشت.
اما مسئلهای که اکنون گریبانگیر دانشجویان و فارغالتحصیلان شده این است که بسیاری از شهرها درخواست نیاز برای این قبیل رشتهها ندارند و بسیاری دیگر از شهرها، پس از جذب این نیروها در بخشهای غیرمرتبط از جمله پذیرش و...، آنان را به کار میگیرند.
این موضوع نهتنها آرمانهایی که قرار بود با طرح اجباری کسب شوند را محقق نکرده، بلکه کرامت انسانی فردی که سالها وقت خود را صرف کسب علم در زمینه توانبخشی کرده نیز زیر سوال میبرد.
با وجود طرح اجباری در بسیاری از شهرستانها، علیرغم نیاز مبرم به افراد متخصص در رشتههای توانبخشی، به علت عدم امکان دریافت مجوزهای لازم از سازمان نظام پزشکی (به علت نگذراندن دوره طرح اجباری) این افراد در محل لازم به کارگیری نشدهاند و منتظر تعیین تکلیف وضعیت طرح خود هستند.
در شرایطی که طرح اجباری برای رشتههای توانبخشی با ایدهها و آرمانهای خوبی همراه بود، متأسفانه در میدان عمل این طرح موجب افتادن گرهای کور در روند عبور محصلان از دانشگاه به بازار کار شده است.
در شرایط کنونی بسیاری از محصلان پس از پایان تحصیل، مجبور به تحمل صفهای بسیار طولانی، تن دادن به طرحهای غیرمرتبط یا کار بدون مجوز در حیطه خود شدهاند.
نظر به این موضوع، این حقیر درخواست بررسی مجدد طرح اجباری و در صورت امکان، ابطال این تصمیم اشتباه و غیر متخصصانه را دارم.
با تشکر
ویژه
بحث و گفتگو