ریاست محترم قوه قضائیه
با سلام؛
در هفتهها و ماههای اخیر، موارد متعدد و نگرانکنندهای از ربوده شدن کودکان و نوجوانان در شهر چابهار رخ داده است. بر اساس اطلاعات تأییدشدهی محلی، دستکم چهار کودک در بازهای زمانی کوتاه ربوده شدهاند که متأسفانه یکی از آنها به طرز خشونتآمیزی به قتل رسیده است.
تکرار این حوادث در فاصلهای کوتاه، آن هم در شهری با جمعیت محدود مانند چابهار، نشاندهندهی یک بحران جدی امنیتی است، نه رویدادهایی پراکنده. با این حال، تا این لحظه هیچ اطلاعرسانی شفاف و رسمی در رسانههای کشور صورت نگرفته و هیچ جلسهی اضطراری اعلامشده و همراه با اطلاعرسانی عمومی از سوی فرمانداری، آموزش و پرورش، نیروی انتظامی یا سایر نهادهای مسئول برگزار نشده است.
نگرانی خانوادهها زمانی عمیقتر میشود که بدانیم حداقل دو مورد از ربایشها در مسیر رفتوآمد به مدرسه رخ داده است. با وجود این، آموزش و پرورش تاکنون حتی در حد اطلاعرسانی رسمی و هشدار به خانوادهها و مدارس نیز اقدام مؤثری انجام نداده است؛ در حالی که این اقدام، یک وظیفهی حداقلی مراقبتی برای کاهش خطرات احتمالی محسوب میشود.
همچنین گزارشهایی از وقوع کودکربایی در شهرهای اطراف چابهار، از جمله پیشین، وجود دارد. با توجه به ضعف شدید اطلاعرسانی عمومی، این نگرانی جدی مطرح است که آمار واقعی ربایش کودکان بیش از موارد اعلامشده باشد. بهعنوان نمونه، بنا بر اطلاعات مستقیم و قابل پیگیری، یکی از دانشآموزان چابهار حدود ۱۱ روز پیش ربوده شده اما این موضوع تاکنون تنها در محدودهی مدرسه و بستگان خانواده مطرح بوده و هیچ اطلاعرسانی عمومی دربارهی آن انجام نشده است. بدیهی است که عدم انتشار اطلاعات رسمی، خود یکی از عوامل تشدید نگرانی و شکلگیری روایتهای غیررسمی در جامعه است.
ما امضاکنندگان این کارزار، خواستار اقدامات فوری و مشخص زیر هستیم:
- برگزاری فوری جلسات اضطراری اعلامشده از سوی فرمانداری و نهادهای مسئول و اعلام رسمی وضعیت هشدار در خصوص امنیت کودکان در چابهار.
- شفافسازی مسئولانه و اطلاعرسانی عمومی و مستمر دربارهی تعداد موارد ربایش، وضعیت پروندهها و اقدامات انجامشده، بهجای سکوت یا محدودسازی اخبار.
- اقدام فوری آموزش و پرورش برای اطلاعرسانی مستقیم به خانوادهها و مدارس، هماهنگی با نهادهای مرتبط و اتخاذ تدابیر پیشگیرانهی موقت برای مسیرهای رفتوآمد دانشآموزان تا بازگشت شرایط ایمن.
بیتوجهی به چنین مواردی در شهرهای کوچک، تجربهای تکرارشده است که میتواند زمینهساز گسترش ناامنی در مناطق دیگر نیز شود.
امنیت کودکان نه قابل تعویق است و نه قابل پنهانکاری.
هر روز تأخیر در اقدام و اطلاعرسانی، میتواند جان کودک دیگری را به خطر بیندازد.
ویژه
بحث و گفتگو