با سلام و احترام

اینجانب، به‌عنوان یکی از کاربران عادی خدمات ارتباطی در کشور، بدین‌وسیله مراتب نگرانی جدی و اعتراض رسمی خود را نسبت به روند ایجاد و توسعه سرویس‌هایی نظیر «اینترنت پرو» که به‌طور عملی منجر به طبقاتی شدن دسترسی به اینترنت می‌شود، اعلام می‌نمایم.

همان‌گونه که روشن است، اینترنت امروز زیرساخت حیاتی اقتصاد، آموزش، کسب‌وکار و ارتباطات اجتماعی است و دیگر یک خدمت لوکس یا اختیاری محسوب نمی‌شود. محدود شدن دسترسی پایدار و باکیفیت به گروهی خاص (شرکت‌ها، نهادها و افراد دارای امکان احراز هویت ویژه) و محروم ماندن بخش گسترده‌ای از مردم از اینترنت پایدار، صرفاً یک تفاوت خدماتی ساده نیست؛ بلکه تبعات عمیق و گسترده‌ای دارد که برخی از مهم‌ترین آن‌ها به شرح زیر است:

۱. تشدید تبعیض طبقاتی و شکاف دیجیتال

- ایجاد دو سطح اینترنت (اینترنت پایدار برای افراد و سازمان‌های خاص، و اینترنت کم‌کیفیت و ناپایدار برای عموم مردم) عملاً نوعی تبعیض ساختاری ایجاد می‌کند.

- این وضعیت باعث می‌شود افرادی که توان مالی، موقعیت شغلی یا ارتباطات سازمانی ندارند، در سطحی پایین‌تر از دسترسی و فرصت قرار گیرند و شکاف طبقاتی و دیجیتال در جامعه عمیق‌تر شود.

۲. آسیب جدی به اقتصاد دیجیتال و کسب‌وکارهای کوچک و متوسط

- بسیاری از کسب‌وکارهای خرد، استارتاپ‌های کوچک، فریلنسرها، فروشگاه‌های آنلاین و فعالان حوزه تولید محتوا، امکان استفاده از سرویس‌های ویژه و پرهزینه را ندارند.

- در شرایطی که **اینترنت عمومی ناپایدار و محدود** باشد، این گروه‌ها عملاً توان رقابت خود را از دست می‌دهند و به سمت تعطیلی یا مهاجرت کسب‌وکار سوق داده می‌شوند؛ نتیجه این روند می‌تواند نوعی **فروپاشی تدریجی در بخش مهمی از اقتصاد دیجیتال و مشاغل آنلاین** باشد.

۳. کاهش بهره‌وری ملی و اختلال در روند توسعه اقتصادی

- نبود اینترنت پایدار و عمومی باعث کاهش بهره‌وری در بسیاری از بخش‌ها می‌شود؛ از دورکاری و خدمات آنلاین گرفته تا حمل‌ونقل هوشمند، خدمات مالی، آموزش و خدمات دولتی الکترونیک.

- هرگونه اختلال، محدودیت یا ناپایداری گسترده در اینترنت عمومی به‌طور مستقیم بر عملکرد اقتصادی کشور، سرعت گردش اطلاعات، تصمیم‌گیری و نوآوری اثر منفی می‌گذارد.

۴. محدود شدن فرصت‌های برابر آموزشی و شغلی

- دانشجویان، دانش‌آموزان، محققان، برنامه‌نویسان، مهندسان و بسیاری از اقشار دیگر برای یادگیری، تحقیق و کار به اینترنت پایدار نیاز دارند.

- اگر دسترسی پایدار تنها برای گروه‌های خاص فراهم باشد، فرصت برابر برای رشد، آموزش و اشتغال از بین می‌رود و سطح نابرابری در جامعه افزایش می‌یابد.

۵. احساس شدید بی‌عدالتی و بی‌اعتمادی عمومی

- وقتی کاربران عادی می‌بینند اینترنت با کیفیت و نسبتاً آزاد برای برخی فراهم است و برای دیگران نه، این وضعیت در افکار عمومی به‌عنوان نماد بی‌عدالتی ارتباطی تلقی می‌شود.

- این احساس می‌تواند به کاهش اعتماد عمومی به ارائه‌دهندگان خدمات و سیاست‌گذاران ارتباطی منجر شود که خود تبعات اجتماعی و اقتصادی گسترده‌تری خواهد داشت.

با توجه به موارد فوق، خواهشمند است آن مجموعه محترم به صورت شفاف به پرسش‌ها و مطالبات زیر پاسخ دهد:

۱. چرا به جای ارتقای کیفیت اینترنت عمومی برای همه کاربران، عمدتاً تمرکز بر ارائه سرویس‌های مجزا و ویژه برای گروه‌های خاص قرار گرفته است؟

۲. چه تدابیری برای جلوگیری از تعمیق تبعیض طبقاتی در دسترسی به اینترنت و تشدید شکاف میان کاربران عادی و کاربران «خاص» اتخاذ شده است؟

۳. برنامه مشخص و زمان‌بندی شده مجموعه شما برای بهبود پایداری، کیفیت و دسترسی اینترنت عمومی چیست، به‌گونه‌ای که همه اقشار جامعه از حداقل استاندارد قابل قبول بهره‌مند شوند؟

۴. چه ارزیابی و مطالعه‌ای در خصوص تأثیرات اقتصادی، اجتماعی و شغلی ناشی از محدودیت‌ها و ناپایداری اینترنت بر کسب‌وکارهای کوچک، فریلنسرها و کاربران عادی انجام شده است و نتایج آن چیست؟

امید است با در نظر گرفتن مسئولیت اجتماعی، عدالت در ارائه خدمات و نقش حیاتی اینترنت در اقتصاد و زندگی روزمره مردم، در سیاست‌گذاری‌ها و نحوه ارائه خدمات بازنگری جدی صورت پذیرد، به گونه‌ای که:

- اینترنت پایدار و با کیفیت، به‌عنوان یک حق عمومی برای همه اقشار جامعه در دسترس باشد، نه امتیازی ویژه برای گروهی محدود؛

- و از ایجاد هرگونه ساختار رسمی یا غیررسمی که منجر به طبقاتی شدن دسترسی به اینترنت می‌گردد، جلوگیری شود.