ریاست محترم جمهوری
جناب آقای دکتر پزشکیان
با سلام؛
دانشگاهها، قلب تپندهی توسعه و ستونهای استوار پیشرفت هر ملت هستند و در قلب این معدن، هیاتعلمی ایستاده است. استاد دانشگاه، تنها یک کارمند نیست که در ازای ساعات مشخص، حقوق دریافت کند؛ او معمارِ ذهنها، نگهبانِ فرهنگ و مربیِ نسلهای آینده است. شغل هیاتعلمی، فراتر از یک فعالیت اقتصادی، وظیفهای حساس، مسئولانه و نسلساز است. وظیفه تولید علم، تربیت نیروی انسانی و هدایت مسیر نوآوری، نیازمند تمرکزی است که تنها با تأمین امنیت معیشتی و حفظ کرامت حرفهای میسر میگردد. فعالیت او فراتر از یک «شغل» است؛ او در پیوند میان آموزش (ساخت انسان)، پژوهش (کشف حقیقت) و فرهنگ (هدایت جامعه) است. این پیچیدگی وظایف، مسئولیت سنگین و حساسیتبرانگیزی است که با هیچ شغل دیگری قابل مقایسه نیست.
با وجود این جایگاه سترگ و مسئولیتهای بیکران، واقعیت معیشتی اساتید، بسیار دور از استانداردهای علمی و انسانی است. در حالی که بسیاری از مشاغل از طیف وسیعی از مزایا، تسهیلات و پاداشها برخوردارند، حقیقت تلخ این است که اعضای هیاتعلمی عملاً هیچ مزیت یا پاداش جانبی غیر از حقوق پایه خود ندارند و در این شرایط بحراتی اقتصادی در تنگنا قرار دارند. تمام دارایی یک استاد، دانش و زمان اوست که در راه تربیت و تحقیق صرف میشود، بدون آنکه حمایتهای مادیِ متناسب با این حجم از مسئولیت، شامل حال او شود.
ما بر این باوریم که افزایش حقوق اساتید، یک «امتیاز صنفی» نیست، بلکه یک «سرمایهگذاری استراتژیک برای بقای کشور» است. در روزهایی که سایهی سنگین فرار مغزها بر سر جامعه علمی سایه افکنده، نباید اجازه داد تخصصهای ملی، به دلیل ناامیدی معیشتی، به خارج از مرزها کوچ کنند.
بنابراین، صراحتاً اعلام میکنیم:
جایگاه و ارزش کار هیاتعلمی، ماهیتی متمایز دارد و نباید در معادلاتِ عمومیِ سایر مشاغل قرار گیرد. هرگونه تصمیم مدیریتی که بخواهد تحت تأثیر اعتراضات سایر گروههای کارگری کارمندی یا فشارهای اجتماعی، در افزایش حقوق اساتید «بازنگری» کند، نه تنها نادیده گرفتنِ ارزش علم است، بلکه گامی به سوی فروپاشی ساختار علمی کشور خواهد بود. حقوق اساتید باید بر اساس «ارزش تولید علم» تعیین شود، نه بر اساس مقایسه با مشاغل دیگر.
افزایش حقوق اساتید، سرمایهگذاری بر آیندهی ایران است، نه یک هزینه ساده.
آیا میتوان تخصص، دانش و تجربهی یک استاد دانشگاه را با نرخهای معمولی بازار مقایسه کرد؟
چرا نباید از افزایش حقوق اساتید عقبنشینی کرد؟
۱. برای جلوگیری از فرار مغزها و از دست رفتن نخبگان کشور.
۲. برای ارج نهادن به زحمات کسانی که سالها در مسیر تحقیق و آموزش بودهاند.
۳. چون جایگاه علمی، اصلاً با مشاغل دیگر قابل مقایسه نیست و نیاز به ساختار مالی متفاوتی دارد.
بنابراین تصمیمات مدیریتی نباید تحت تأثیر اعتراضات سایر بخشها باشد. افزایش حقوق هیاتعلمی یک تصمیم استراتژیک برای بقای علمی کشور است، نه یک امتیاز که بتوان بر اساس فشارهای دیگران از آن چشمپوشی کرد.
فراخوان ما روشن است:
- صیانت از افزایش حقوق اساتید؛ برای جلوگیری از تخلیهی ظرفیتهای علمی
- ارج نهادن به زحمات اساتید؛ به عنوان ستونهای آموزش و پژوهش.
- تفکیک جایگاه علمی از سایر مشاغل؛ برای جلوگیری از بیعدالتی ساختاری.
«علم، هزینه نیست؛ سرمایهی بقای ماست. از اساتید حمایت کنید!»
ویژه
بحث و گفتگو