ریاست محترم جمهوری
هیئت محترم وزیران
وزیر محترم کشور
وزیر محترم بهداشت و سازمان بیمه سلامت ایران
با سلام؛
نه مخالف بیمه‌ایم، نه مخالف قانون؛ فقط می‌خواهیم هزینه‌ای که از ما مطالبه میشود، قابل‌پرداخت و عادلانه باشد.
ما جمعی از اتباع افغانستانی دارای کارت آمایش و اقامت قانونی در ایران هستیم؛ اما پیش از آن‌که خود را با عنوان «اتباع خارجی» معرفی کنیم، لازم می‌دانیم واقعیتی را بیان کنیم که در تصمیم‌گیری درباره زندگی ما نباید نادیده گرفته شود:
بخش قابل‌توجهی از ما در ایران متولد شده‌ایم و تمام زندگی، زبان، فرهنگ، روابط اجتماعی و شیوه زیستمان با جامعه ایران گره خورده است.
ایران برای بسیاری از ما صرفاً محل اقامت نیست؛ سرزمینی است که در آن متولد شده‌ایم، بزرگ شده‌ایم، درس خوانده‌ایم، کار کرده‌ایم و زندگی ساخته‌ایم. زبان و فرهنگ و باورهای مذهبی ما نیز در همین بستر شکل گرفته است. این وضعیت انتخابی نبوده است؛ واقعیتی است که در آن متولد شده‌ایم و زندگی کرده‌ایم.
از سوی دیگر، شرایط دشوار و محدودکننده حاکم بر افغانستان، از جمله محدودیت‌های گسترده اجتماعی و اقتصادی، محدودیت فعالیت و اشتغال زنان، مشکلات و حساسیت‌های مرتبط با تفاوت‌های مذهبی و فرهنگی، سیاست‌های قوم‌محور، ضعف زیرساخت‌های اساسی و نبود امنیت و امکان یک زندگی عادی برای بسیاری از خانواده‌ها، باعث شده بازگشت و زندگی در آنجا برای بخش بزرگی از ما عملاً بسیار دشوار یا حتی ناممکن باشد.
با این حال، ما در تمام این سال‌ها تلاش کرده‌ایم مطابق قانون زندگی کنیم و بار زندگی خود را تا حد امکان بر دوش خودمان بگذاریم.
هر جا قانونی وضع شده و هزینه‌ای برای مدارک اقامتی، تحصیل فرزندان، خدمات اداری و سایر امور قانونی تعیین شده، تا جایی که توان داشته‌ایم، آن را پرداخت کرده‌ایم.
ما انتظار نداریم زندگی‌مان را دولت یا مردم ایران تأمین کنند.
اما امروز، با شرایط بسیار سخت اقتصادی، کاهش قدرت خرید، درآمدهای محدود و در حالی که از بسیاری از یارانه‌ها، حمایت‌های معیشتی و امتیازات حمایتی شهروندان برخوردار نیستیم، الزام به پرداخت حق بیمه سالانه برای تک‌تک اعضای خانواده فشار بسیار سنگینی بر خانوارهای ما وارد می‌کند.
یک خانواده چندنفره ممکن است مجبور شود سالانه مبلغی بپردازد که برای یک خانواده کم‌درآمد، تأمین آن واقعاً خارج از توان است.
ما نمی‌گوییم بیمه نداشته باشیم.
اتفاقاً معتقدیم بیمه سلامت ضروری است و داشتن پوشش درمانی به نفع خود ما و جامعه ایران است.
اعتراض ما به مبلغ و شیوه دریافت آن است.
اگر هدف، حمایت از سلامت انسان‌هاست، خواهشمندیم توان مالی خانوار نیز در نظر گرفته شود.
از مسئولان محترم درخواست داریم:
حق بیمه برای خانوارهای کم‌درآمد بر اساس توان مالی و درآمد خانواده تعیین شود.
برای خانواده‌های کم‌درآمد یارانه، تخفیف یا معافیت در نظر گرفته شود.
امکان پرداخت اقساطی حق بیمه فراهم شود.
تعداد اعضای خانواده و وضعیت اقتصادی خانوار در تعیین مبلغ لحاظ شود.
اطلاعات مربوط به مبلغ واقعی حق بیمه، نحوه محاسبه آن و میزان حمایت دولت به‌صورت شفاف اعلام شود.
تا زمان ایجاد یک سازوکار حمایتی عادلانه، پرداخت‌نشدن این مبلغ برای خانواده‌ای که واقعاً توان مالی ندارد، به‌تنهایی موجب محرومیت از خدمات ضروری درمانی یا ایجاد مانع در امور اقامتی نشود.
بیمه برای سلامت انسان‌هاست؛ نه برای آن‌که خانواده‌ای را میان درمان و تأمین معاش گرفتار کند.
موفق شد
ویژه
بحث و گفتگو