هموطنان عزیز و گرامی
سلام؛
در حال حاضر به‌تبع شرایط اقتصادی، اقتضای امر بر این است که ما طلایه‌دار این حرکت نیک باشیم.
به‌خدا قسم، مقاومت در این امر پسندیده نیست. چرا به‌خاطر حرف مردم و برای مردم زندگی کنیم و به‌خاطر حرف چند نفر که همیشه سرِ ناسازگاری با حق دارند، با تفکر خشک‌مقدس «مگه می‌شه؟ مگه داریم؟ آبرویمان می‌رود، مردم چه می‌گویند؟» دم از تکلف و تجمل می‌زنند، تسلیم شویم؟
برادران عزیز! شخصی را می‌شناسم که بعد از فوت پدرش، برای خرج مراسم، نزول کرد. دیگری تعریف می‌کرد دو سال است پدرش فوت کرده و هنوز پول آشپز مراسم را پرداخت نکرده است. غذای احسانی که با ترس صاحب‌عزا از بابت آبرومند برگزارشدن مراسم، همراه با استرس، فشار مالی و اندوه فراوان تدارک دیده می‌شود، کراهت دارد و با این همه امواج منفی، به جسم و جان زیان می‌رساند.
البته خیرات در راه خدا بسیار نیکوست؛ اما بهتر است هرکسی توانایی احسان دارد این هزینه را به اهلش برساند: فقرا، بیماران سرطانی، دانش‌آموزان بی‌سرپرست و محروم، یا صرف آبادی واحدهای آموزشی در مناطق صعب‌العبور و محروم و…
به‌خدا قسم، اعمال و رفتار ما در زمان حیات است که عیار واقعی‌مان را در بندگی و معرفت به خداوند مشخص می‌کند. همان‌طور که در سخنان بزرگان و نقل‌قول‌ها آمده است، نباید به اسم اینکه منتسب به اهل بیت (ع) هستیم، از عمل صالح غافل شویم.
امام صادق علیه‌السلام فرمودند:
«کُونُوا لَنا زَیناً وَ لا تَکُونُوا عَلَینا شَیناً»؛
یعنی شما شیعیان، زیور و اسباب افتخار ما باشید، نه مایهٔ ننگ و شرمندگی. طوری رفتار کنید که وقتی مردم شما را می‌بینند، بگویند خدا رحمت کند امام صادق را که چه شیعیان خوبی تربیت کرده است. اما افسوس که گاهی با پافشاری بر سنت‌های غلط، تصور می‌کنیم با نام اهل بیت و خرج‌کردن اموال، بهشت برای ما تضمین شده است!
عزیزان من؛ رسم بندگی، عمل شایسته در زمان حیات است، نه احسان و خرج‌های سنگین در زمان ممات؛ چنان‌که دکتر علی شریعتی می‌گوید: «عده‌ای نماز و روزهٔ اجاره‌ای برای اموات می‌خرند، چون در زمان حیات وقت نداشتند، اما پول داشتند که بدهند!»
امیدوارم با همت شما عزیزان، با بیعت با این امر، امضای این پویش و تشکیل جلسات هماهنگی، پویش حذف ناهار و شام در مراسم ختم را در کشور به ثمر برسانیم و سنتی حسنه را به یادگار بگذاریم.
با احترام
موفق شد
ویژه
بحث و گفتگو