مرگ تدریجی طبقه کارگر و مستأجران ایران!
ما دیگر از سکوت و بیعدالتی جان به لب شدهایم! ما با حقی که از ما گرفته شده است، در حال غرقشدن در تورم هستیم.
۱. از سفره خالی تا شکاف طبقاتی:
چگونه ممکن است عدهای روزی ۱۰۰ عدد نان بخرند، درحالیکه ما از خرید ۲ عدد نان هم عاجزیم؟ ما خواهان آزادسازی قیمت نان و واریز مستقیم یارانه آن به دست مردم هستیم! چرا انرژی (آب، برق، گاز و بنزین) برای ثروتمندان ارزان و برای مستأجران و مردم عادی کمرشکن است؟ چرا سهمیه بنزین بهدرستی به همهی ملیها نمیرسد؟
۲. استثمار در مسکن و حقوق:
ما در اتاقهای ۳۰متری با اجارههای غیرمنطقی در حال مرگ هستیم! حقوق بازنشستگان حتی نصف حقوق کارگران هم نیست و با قطع بیرحمانه حق عائلهمندی بیمه، آخرین ریسمان امید را هم قطع کردهاید. بانکها چرا برای خرید خانه به مردم وام نمیدهند؟
۳. امنیت مفقودشده؛ از شناسنامه تا آرامستان:
دزدیدهشدن شناسنامه ما و نبود امنیت دیجیتال، ما را بیدفاع رها کرده است؛ شناسنامهها باید فوراً الکترونیکی شوند! حتی در آرامستان هم امنیت نداریم؛ دزدیدهشدن سنگ قبر عزیزان، مانند سنگ قبر پدرم در عباسآباد خمین، نشاندهنده فروپاشی نظم است. چرا در قبرستانها نگهبان و امنیت نیست؟
۴. سانسور و محدودیتهای دیجیتال:
چرا تلگرام را برای ما مسدود کردهاید؟ چرا در عصر دیجیتال، اینترنت برای ما کالایی گران و بدون یارانه است؟
پرسش اصلی و بازخواست از مسئولان:
چه کسی بر مدیران سازمان تأمین اجتماعی نظارت میکند؟ چرا این مدیران در برابر قطع حقوقها و حق عائلهمندی مردم پاسخگو نیستند؟ چه کسی جلوی این مدیریت ناکارآمد را میگیرد؟
ما ساکت نمیمانیم. عدالت را میخواهیم!

بحث و گفتگو