جناب آقای سلاجقه،
رئیس محترم سازمان حفاظت محیط‌زیست
سرکار خانم رفیعی،
رئیس محترم فراکسیون محیط‌زیست مجلس شورای اسلامی،
جناب آقای جمالی‌نژاد،
رئیس محترم سازمان شهرداری‌ها و دهیاری‌های کشور
و فعالان گرامی حقوق حیوانات شهری

باسلام،
این سال‌ها بودجه‌های زیادی توسط شهرداری‌ها و سازمان محیط زیست صرف کنترل جمعیت گربه‌ها و سگ‌های بی‌سرپرست و بدسرپرست شده است، اما در عمل، چیزی به دست نیاورده‌ایم. برنامه‌ریزی‌ها بر آن بودکه جمعیت این گونه‌ها کاهش یابد، اما در واقع افزایش چشمگیری داشته است! وقتی از نزدیک به موضوع سگ‌ها وگربه‌ها نگاه می‌کنیم، به دودستگی آشکاری بین دو گروه محیط زیست وفعالان حیوانات شهری برمی‌خوریم! غذا‌رسانی انسان به این گونه‌ها از یک طرف باعث زادولد زیادشان شده واز طرف دیگر موجب افزایش گزش مردم، بیماری، نابودی گونه‌های جانوری در زیستگاه‌های مختلف و نهایتاً مرگ دل خراش این موجودات شده است. هر اقدامی که یکی از طرفین انجام می‌دهد، طرف دیگر آن را خنثی می‌کند. رسانه‌های فارسی زبان خارجی، با وجود آنکه در کشور میزبانشان غذا‌رسانی به سگ‌ها و گربه‌ها و سایر جانوران وحشی جریمه سنگین و زندان به دنبال دارد، سعی در تبلیغ غذا‌رسانی به سگ‌ها و گربه‌های ایران می‌کنند! مقادیر فراوانی غذا توسط مردم به این گونه‌ها داده می‌شود و حتی ایرانیان خارج از کشور، درحجمی بسیار، کمک‌های مالی خود را به حساب‌های بانکی فعالان معتمدو غیر معتمد واریز می‌کنند تا این کمک‌ها صرف تکثیر این جانوران شود! برخی افراد معتمد این کمک‌ها را بین سگ‌های عقیم شده و برخی دیگر آن‌ها را بین سگ‌های عقیم نشده توزیع می‌کنند، که حالت دوم منجر به افزایش جمعیت این موجودات می‌شود. ان افراد غیر معتمد نیز، که برای خود از این طریق درآمدی ایجاد کرده‌اند و ادامه وضع فعلی به سودشان است، وضع بسامان و آینده درخشانی دارند.
از منظری دیگر، افزایش بی‌حد یک گونه باعث کاهش سایر گونه‌های جانوری می‌شود مثلاً یکی از دلایل رو به انقراض بودن یوزپلنگ آسیایی سگ‌های بی‌سرپرست‌اند، که به صورت گله‌ای به این گونه شاخص در رأس هرم غذایی حمله می‌کنند. و یا گربه‌ها که افزایش جمعیتشان در شهر‌ها و روستا‌ها می‌تواند به کاهش جمعیت پرندگان بینجامد! این یک بازی باخت باخت است. از طرفی، غذا‌رسانی می‌کنند وموجب تکثیرشان می‌شوندو از طرفی دیگر سگ‌ها و گربه‌ها را با خوراندن و تزریق سم، یا با تیر و آتش از بین می‌برند و این چرخه معیوب ادامه می‌یابد: هر چه تکثیر بیشتر می‌شود، مرگ‌های فجیع‌تری هم اتفاق می‌افتد. با وجود سه الی چهار میلیون سگ بی‌سرپرست و بدسرپرست، شکست بدی خورده‌ایم! در این سال‌ها، دولت‌ها به ندرت و با لکنت درباره این موجودات صحبت کرده‌اند، چرا که نمی‌توان دو گروه حامی و مخالفشان را راضی نگه داشت. هر طرف را بگیرند، طرف دیگر بر ضد دولت قدم بر می‌دارد! این امر همکاری بیت گروه‌های زیست محیطی و فعالان حقوق حیوانات شهری را می‌طلبد. با مشارکت این نهاد‌های زیست محیطی، این موضوع خود به خود اقبال حل شدن می‌یابد و همین منجر به همکاری‌های آتی در حفظ و احیا سایر گونه‌های گیاهی و جانوری نیز خواهد شد.
در این طرح، شهرداری، محیط زیست، دانشگاه‌ها و درمانگاه‌های دامپزشکی مشارکت فعال دارند! پس از عقیم‌سازی و واکسیناسیون سگ‌های مقیم پناهگاه‌های حامیان حیوانات شهری، شروع به جمع‌آوری سگ‌های بی‌سرپرست و بد سرپرست موجود در شهر‌ها و زیستگاه‌ها می‌کنیم. ابتدا این سگ‌ها به محل‌های مجهزی که در اختیار دانشگاه‌های دامپزشکی قرار داده شده ‌می‌روند و پس از عقیم‌سازی، معاینه و واکسیناسیون، توسط دانشجویان در کنار استادان مجرب و خبره دامپزشکی، برای ادامه زندگی به دست حامیان دلسوز حیوانات شهری در پناهگاه‌ها می‌رسند. با وجود بیش از سه میلیون سگ بی‌سرپرست و بدسرپرست، بایداز درمانگاه‌های موجود و قابل اعتماد برای عقیم‌سازی و واکسیناسیون سگ‌ها کمک گرفت. زیر ساخت حامیان جانوران شهری عموماً کامل و علمی بنا نشده است و شهرداری‌ها باید مکان‌هایی را، تحت مالکیت خود، به این حامیان واقعی بدهند و تجهیزشان کنند. قرارداد‌های همکاری افرادبایستی مشروط به سلامت گونه‌ها باشد و در صورت اهمال ورزیدن لغو و فرد قابل و مسئول‌تری برای جایگزین شدن معرفی شود. لازم است هزینه تغذیه، واکسیناسیون و عقیم‌سازی بین شهرداری و محیط زیست و وزارت بهداشت و حامیان مردمی تقسیم شود. این گروه‌ها همه در آن طرح نفع می‌برند. چرا که،
۱. طبق قانون، اگر انسانی به واسطه گزش سگ بمیرد و یا قطع عضو شود دیه آن- که مبلغ قابل توجهی هم هست -را باید شهرداری بپردازد. لذا این اقدام در بلند مدت به نفع شهرداری است.
۲. کاهش زادو ولد گونه‌های سگ و گربه به نفع سایر جانوران وحشی است، پس منفعت زیست محیطی هم نیز دارد.
۳. هزینه زیادی بابت گزش سگ صرف درمان بیماری هاری، سرم، سالک و بیماری‌های پوستی مثل درماتوفیت‌ها می‌شود که جمع‌آوری و کاهش زادو ولد آن‌ها نفع بهداشتی دارد و باعث کاهش فشار بر وزارت بهداشت و عوامل اجرایی‌اش می‌شود.
۴. حامیان مردمی می‌توانند همین مبالغی را که برای غذا‌رسانی هزینه می‌کنند به مراکز نگهداری تخصیص دهند؛ یا، با جمع‌آوری پسماند خشک خانه‌هایشان - نظیر پلاستیک، کاغذ، شیشه، فلز و دیگر اقلام بازیافت‌پذیر بهادار - و تحویل آن‌ها به مراکز، در پوشش بخشی از هزینه‌ها مشارکت داشته باشند؛ و حتی، با جمع‌آوری سگ‌ها و انتقالشان به مراکز قابل اعتماد، هزینه‌ای که صرف جمع‌آوری می‌شود را کاهش دهند و از مرگ و میرشان جلوگیری کنند.
با توجه به اینکه هر کجا پول باشد فساد هم در آن رخنه می‌کند، لازم است پس از جیره‌نویسی فاکتور‌های خرید تغذیه گونه‌ها بررسی شودو مراکز نگهداری به طور مرتب و بدون محدودیت توسط دوربین‌ها، دانشکده هاو درمانگاه‌های دامپزشکی، خبرنگاران، حامیان ومردم عادی رصدو بازدید شوند و دامپزشک‌ها تغذیه و محل زندگی این جانوران را بررسی کنند. برخی دانشگاه‌ها و درمانگاه‌ها تمام امکانات و تجهیزات خود را در اختیار این طرح قرار می‌دهند، که بی‌تردید مستحق تشویق‌اند. می‌توان از دانشجو‌های نخبه این دانشگاه‌ها، استادانشان و دامپزشک‌های همکار درمانگاه‌ها در این پروژه برای تخصص حیات وحش استفاده کرد. مثلاً دامپزشکان فعال در این زمینه یا بورسیه شوند، یا در ایران زیر نظر استادان بین‌المللی دوره تخصص دامپزشکی حیات وحش را بگذرانند. همچنین می‌توان از دانشجویان فعال در این پروژه برای دوره تیمارگری حیات وحش استفاده کرد! چون در ایران دامپزشک حیات وحش کم داریم. دامپزشکان و دانشجویان یاد شده با گذراندن دوره نظری و این تجربه عملی پنجاه درصد راه را رفته‌اند و امادگی دوره‌های پیشرفته‌تر حیات وحش را خواهند داشت. در مرکز تکثیر یوز آسیایی، تیمارگرنداشتیم! که مجبور شدیم از محیط‌بانان عزیزمان کمک بگیریم و هم اکنون دست به دامن کشور‌های نظیر آفریقای جنوبی و اندونزی شده‌ایم، چون آن‌ها دامپزشک حیات وحش دارند.
برای جلوگیری از به هم خوردن چرخه در شهر‌ها، تعدادی از سگ‌ها، بعد تزریق واکسن و عقیم‌سازی، در داخل شهر‌ها ر‌ها می‌شوند. در روستاها و زیستگاه‌ها، محیط‌بانان و بومیان سگ‌ها را جمع‌آوری می‌کنند و در اختیار مراکز نگهداری قرار می‌دهند. زیستگاه‌ها و شهر‌ها باید مدیریت مشترکی داشته باشند، زیرا در صورت باقی ماندن عده‌ای از سگ‌های عقیم نشده در شهر‌ها، به علت نبود مدیریت پسماند و دفن زباله در زیستگاه‌ها، ممکن است این سگ‌ها برای تغذیه نقل مکان داشته باشند و سپس با سگ‌های عقیم نشده آنجا جفت‌گیری کنند. در این صورت، طولی نمی‌کشد که تکثیر می‌شوند و به جای اول باز می‌گردیم! دیده شده چوپان‌ها برای تأمین نیاز گله‌شان به تکثیر سگ‌ها روی می‌آورند و پس از بررسی هوش و قوای جسمانی توله‌ها، دو - سه توله نگه می‌دارند و بقیه را آزاد می‌کنند. بنابر این لازم است در زیستگاه‌ها سگ های‌ایشان پایش، بررسی و عقیم گردد. چوپان و صاحب گله می‌توانند، با مراجعه به مراکز نگه داری، سگ مورد نیاز خود را از بین هزاران سگ موجود به رایگان انتخاب کند؛ اما، در صورت توله کشی و رها‌سازی، باید جریمه مالی شوند و حتی مجوز چرای خود را در معرض ابطال ببینند. در این طرح، جمع‌آوری کمک توسط افرادی که همکار سازمان نیستند جریمه و مجازات دارد. غذارسانی به سگ‌های عقیم نشده نیز همین طور!
مزایای طرح:
۱. زندگی سگ در محیطی استاندارد.
۲. امنیت زیستگاه‌های حیات وحش.
۳. حفظ خلوص ژنی سگ‌های با اصالت و بومی ایران نظیر نژاد سرابی.
۴. حفظ ژن گرگ‌ها و شغال‌ها و جلوگیری از دورگه شدنشان.
۵. کاهش حمله و گزش شهروندان.
۶. مشارکت پایدار اهالی محیط زیست و فعالان پناهگاه‌های حیوانات شهری.
۷. کاهش فشار بر شبکه درمان.
۸. جلوگیری از حرکت خودسرانه برخی از شهرداری‌ها در کشتن سگ و گربه.
۹. استفاده فعالان حیوانات شهری از دامپزشک‌ها و علم نگه داری گونه‌ها.
۱۰. کاهش فشار بر شهرداری‌ها.
۱۱. افزایش دانش علمی دانشجویان دامپزشکی و تربیت یافتن دامپزشکان حیات وحش. در این طرح هیچ سگ و گربه‌ای بدون دلیل علمی کشته نمی‌شود. مثلاً چون گونه را در سایت به صورت گله‌ای نگهداری می‌کنیم در صورت داشتن بیماری نظیر هاری و... در یک سگ این بیماری ممکن است باعث آلودگی گله شود پس یوتنایز (مرگ آرام) این سگ الزامی است تا بتوانیم جان سایر سگ‌ها را نجات دهیم.

با تشکر