جناب آقای اسماعیلبگی و کلیه مسئولین حمل و نقل شهری
با سلام
ما تاکسیرانان شهر تهران عصبانی هستیم، نا امید هستیم، غمگین هستیم، مستاصلیم، واقعاً از فردایمان بیمناکیم، خجالت زده اهل منزل هستیم، فرزندانمان خجالت میکشند شغل پدرشان را در جایی بگویند، و تمام اینها در حالیست که همکاران ما در دیگر کشورها از امنیت شغلی کاملی برخوردارند. و حتی از تاکسیرانان پیشکسوت و بازنشسته در کشور خودمان میشنویم که قبلتر از اینها تاکسیرانان از زندگی مناسبی برخوردار بودهاند.
وقتی نگاهی از گذشته به حال میکنیم شاهد سیر نزولی و رو به اضمحلال روند زندگیهایمان هستیم که به کلی امید به زندگانی را تا حد صفر تنزل داده است.
مسبب این اوضاع چیزی نیست جز سوء مدیریت مدیران و مسئولین مرتبط با صنف. مدیرانی که قطعاً اگر منافع ملی سرلوحهی برنامههایشان میبود، هرگز شاهد چنین حال و روزی نمیبودیم که هستیم.
انتخاب خودروی سمند سورن برای نوسازی تاکسیهای فرسوده میتواند حکایت از آخرین ضربات هولناکی باشد که بر پیکره نیمهجان ما تاکسیرانان فرود آمده است.
تاکسیرانی که برای خرید لاستیک،باطری، لوازم یدکی بی کیفیت و گران و...و...و دچار استیصال میشود، چگونه قادر به نوسازی خودرو چند صد میلیونیست؟
شاید صحبت از وام کنید، اما با وجود شرکتهای مسافربری شخصی و اینترنتی توان رقابت را از ما ربوده شده و درآمد ما کفاف امرار اموراتمان و همچنین پرداخت اقساط وام را نمیدهد.
آیا بنا به قانون هوای پاک، دولت نباید ۸۰ درصد از قیمت تاکسی را بهعنوان یارانه تقبل کند؟ آیا طبق همین قانون دولت نباید وام کم بهره با اقساط ۱۰ ساله به ما اعطاء کند؟
وضعیت موجود برای ما قابل تحمل نیست، از یکسو هزینه ها و مخارج زندگی و از سویی دیگر مخارج کمر شکن نگهداری خودروهایمان توان راست کردن قامت را از ما گرفته است.
بخاطر انسانیت هم که شده در سیاستها و تصمیمگیریهایتان کمی نیز منافع ما را درنظر بگیرید.
با تشکر
ویژه
.webp)
بحث و گفتگو