ما تا پای جان برای شهر ایستادیم؛ شما برای معیشت خانوادههایمان بایستید.
اعضای محترم شورای اسلامی شهر تهران
جناب آقای دکتر زاکانی
شهردار محترم تهران
جناب آقای باقری
معاون محترم برنامهریزی، توسعه سرمایه انسانی و امور شورا
سلام علیکم؛
خانواده بزرگ شهرداری تهران، پس از اجرای افزایش حقوق ۱۴۰۵، ضمن قدردانی از تلاشهای مدیریت شهری در اجرای دقیق بخشنامه دولت، یک دغدغه خیرخواهانه و کاملاً قانونی را با شما در میان میگذارند که متأسفانه در محاسبات معمول سنواتی، سالهاست مغفول مانده است.
بخشنامه دولت محترم است، اما وقتی تورم رسمی بسیار فراتر از درصد افزایش است، استناد صرف به آن بخشنامه عملاً کارمند را به سمت فقر سوق میدهد. اینجاست که پای «مسئولیت فراقانونی» یک مدیر انقلابی و جهادی به میان میآید.
۱. ما میدانیم که اجحافی نشده:
ما کاملاً آگاهیم که میزان افزایش حقوق ۱۴۰۵ طبق بخشنامه ابلاغی دولت بوده و هیچ اشتباه، ظلم یا کوتاهی از سوی مدیریت شهری در اجرای آن صورت نگرفته است. اتفاقاً این پایبندی به قانون، شایسته تقدیر است. اما پرسش اصلی این است: آیا وظیفه و تکلیف قانونی به همین بخشنامه خاتمه مییابد؟
مطابق آرای متعدد هیئت عمومی دیوان عدالت اداری (از جمله آرای وحدت رویه شماره ۸۱ مورخ ۱۰/۲/۸۶، ۶۶۷ مورخ ۱۶/۹/۸۸، ۲۰۶ مورخ ۳/۳/۸۸ و ۵۸۴ مورخ ۲۲/۱۲/۹۰) و به استناد ماده ۱۲۵ قانون مدیریت خدمات کشوری و ماده ۵۰ قانون برنامه پنجم توسعه، دولت و دستگاههای اجرایی مکلفاند حقوق شاغلان و بازنشستگان را سالانه متناسب با نرخ تورم اعلامی بانک مرکزی افزایش دهند؛ نه صرفاً بر مبنای یک درصد ثابت که قدرت خرید را در برابر تورم واقعی حفظ نمیکند.
۲. شکاف حقوقی با دستگاههای مشابه؛ زخمی کهنه بر تن پرسنل
امروز میانگین دریافتی یک کارشناس در سازمانهای خدماترسانی مانند آب، برق و گاز بین ۸۰ تا ۸۵ میلیون تومان است، در حالی که پرسنل رسمی و قراردادی شهرداری تهران، با همان مدرک و با دهها برابر فشار کاری، بهمراتب پایینتر از این اعداد هستند. این عقبماندگی تاریخی، ربطی به بخشنامه امسال ندارد؛ حاصل یک دهه محاسبات ناقص و بیتوجهی مزمن به شکاف میان ما و همردههایمان در سایر دستگاههاست.
۳. ایثار پرسنل شهرداری در جنگ، با هیچ معیاری قابل قیاس نیست
در دو مقطع دشوار «جنگ ۱۲ روزه» و «جنگ رمضان»، پرسنل شهرداری تهران فراتر از ۱۰۰ درصد توان خود پای کار بودند. همکاران ما تنها در حوزه تخصصی خود خدمت نکردند؛ از تعمیرات منازل آسیبدیده، مشاوره روانشناسی به خانوادههای مصیبتدیده، همراهی با تیمهای خنثیسازی بمبهای عملنکرده، آواربرداری، اطفای حریق، اسکان اضطراری خانوادهها و... همه جا حاضر بودند.
ما در این راه، شهدایی عزیز از میان همکارانمان تقدیم این سرزمین کردیم. ساختمانهای خودمان بمباران شد.
حال پرسش انسانی و اخلاقی ما این است: آیا امروز که این پرسنل قهرمان، شرمنده معیشت خانوادهشان شدهاند، وقت جبران نیست؟
همه دستگاهها در آن ایام زحمت کشیدند، اما آیا وسعت و تنوع فداکاری پرسنل شهرداری با هیچ نهاد دیگری قابل مقایسه است؟
۴. اکنون، زمان یک تصمیم انقلابی و جهادی است
جناب آقای زاکانی، شما و تیم مدیریت شهری، همواره داعیه «تکریم پرسنل» و «روحیه اقدام انقلابی و جهادی» داشتهاید. ما این دغدغه را باور داریم. اما همین روحیه جهادی میطلبد که در این شرایط تورم وحشتناک، برای جبران شکاف مزدی و رساندن کف حقوق پرسنل رسمی و قراردادی به میانگین واقعی سازمانهای همعرض، یک اقدام فوری و خارج از روالهای دستوپاگیر دیوانسالاری صورت گیرد.
افزایش ۶۰ درصدی حکم پرسنل قراردادی را ارج مینهیم، اما این درصد صرفاً یک عدد بزرگ است و اگر کف دریافتی اصلاح نشود، زندگی همکاران ما نابودتر از قبل خواهد شد؛ چه رسمی، چه قراردادی.
۵. پیشنهاد مشخص بانگ_عدل برای تحقق این خواسته
ما نمیگوییم منابع نامحدود است، اما میگوییم «اولویتها» باید بازتعریف شود. آیا نمیتوان با حذف یا تعویق بخش کوچکی از برخی پروژههای «طرح من شهردارم»، منابعی را آزاد و مستقیماً به معیشت پرسنلی تزریق کرد که موتور محرکه این شهرند؟
ما در بانگ_عدل (کارزار_بزرگ_شهرداری)، مثل همیشه، مدافع مطالبات قانونی و صنفی پرسنل بوده و هستیم. ما راههای غیرقانونی و تشنجآفرین را نه تأیید میکنیم و نه توصیه. اما از مدیریت شهری انقلابی و جهادی خود صریحاً میخواهیم که محاسبات سالانه و ناقص مدیریتهای قبلی را که ما را به این روز انداخته، با یک تصمیم بزرگ جبران کند.
ما آمادهایم همه توان خود را برای کمک به تحقق این امر در چارچوب قانون و مصالح نظام به کار بگیریم. باشد که سال ۱۴۰۵، سال شکوفایی دوباره امید در میان خادمان واقعی این شهر باشد.
ویژه
بحث و گفتگو