به نام امید، برای آبادی
سبزدشت، دیار مردمان سختکوش و صبوری است که در گرما و سرمای روز، با عرق جبین چرخ زندگی را میچرخانند، اما وقتی خورشید غروب میکند، سکوت و غربت شبهای طولانی روستا، تنهاترین همنشین مردمش میشود.
اینجا، سبزدشت عزیز ماست؛ جایی که جوانانش در آرزوی فضایی برای پویایی و تفریح میسوزند، میانسالانش پس از یک روز پُرکار، جایی برای زدودن خستگی روح ندارند و کهنسالانش، که گنجینههای تجربهاند، در کنج تنهایی شبهای روستا، چشمانتظار گوشهای برای همکلامی و آرامشاند.
آیا حق ما تنها کار کردن و در حسرت یک فضای عمومی زنده و پویا ماندن است؟ آیا سکوت شبهای روستای ما، باید با تنهایی نسلها عجین شود؟
اینجا نه تفرجگاهی هست که خستگی یک روز کار را از تن بیرون کند، نه مرکز فرهنگی، تفریحی یا ورزشی که محلی برای رشد و دورهم جمع شدن باشد. شبهای روستا برای ما، نه زمان استراحت، که زمان هضم دلتنگی و افسوس برای تمام امکاناتی است که از آنها دور ماندهایم تا این دیار سبز بماند.
ما امضاکنندگان این کارزار، از مسئولین محترم شهرستان بافق و متولیان امر تقاضا داریم:
با نگاهی جامع به نیازهای روحی و اجتماعی مردم سبزدشت، برای ایجاد یک فضای فرهنگی، تفریحی، ورزشی یا تفرجگاه عمومی چندمنظوره اقدام نمایند؛ فضایی که جوانان را به رشد و فعالیت وادارد، میانسالان را به تجدید قوا برساند و محفلی امن و پُرمهر برای همنشینی و تکریم سالمندان عزیزمان باشد.
این درخواست، تنها مطالبه برای یک ساختمان نیست؛ مطالبهای است برای حفظ پیوند نسلها، تقویت امید به زندگی و پویایی قلب تپنده سبزدشت. نگذارید تنهایی و فقدان امکانات، ستونهای استوار این روستا را به خاموشی و دوری از هم بکشاند.
با امضای این کارزار، همراه ما باشید تا نشان دهیم که سبزدشت زنده است و اهالیاش در هر سنی، شایسته آرامش، شادی و زندگی باکیفیتاند.
ویژه
بحث و گفتگو