ای مادران عاشورایی، ای وارثان زینب کبری (س)!
درود بر شما که «ما رَأَیتُ إلّا جَمیلاً» را در سوگ حماسی و ولایتمداری زهراییِ خود تجلّی دادید. شما که فرزندان حسینی و زینبی پرورش میدهید. اینک آن ظالمان کودککش اپستینی از نعرههای «یا لثاراتِ الحسین و یا لثاراتِ الخامنهای» آزادگان دنیا به خود لرزانند و ما مادران و محبان آن شهید والامقام،
در امتداد این بعثت عظیم، عهدی دوباره میبندیم که تا گرفتن انتقام قطرهقطرهی خون بناحق بر زمین ریخته، آرام نگیریم؛ و تا هنگامی که ذرّهای ظلم بر چهرهی روزگار نقش بسته، فریاد برکشیم؛ ما مادران منتقم، با هر نفس، برای آیندهای روشن و امن، سرخی خونخواهی و انتقام را بر سیاهیِ ظلم چیره میکنیم.
آری؛
ما از میانِ خاکسترِ این فقدان، دوباره برخاستهایم؛ نه با اندوهی که ما را زمینگیر کند، بلکه با شعاری که آسمان را به لرزه درآورد: «خونِ تو، حیاتِ ماست و انتقامِ تو، میثاقِ ما!» ظالم! بدان که خون، هرگز بیپاسخ نمیماند و آن روزی که دور نیست، به سزای اعمالتان خواهید رسید.
ما امضاکنندگان این متن، پای خونخواهی امام شهید و تکتک شهدایمان ایستادهایم.
اللّهُمَّ الْعَنْ أَوَّلَ ظالِمٍ ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ آخِرَ تَابعٍ لَهُ عَلَی ذلِکَ
ویژه
بحث و گفتگو