ریاست محترم جمهور
ریاست محترم و اعضای کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس
وزیر محترم آموزش و پرورش
ریاست محترم و اعضای کمیسیون اجتماعی مجلس
رییس محترم سازمان بازنشستگان کشوری
و مردم عزیز و دلسوز کشورم
با سلام و عرض احترام،
با توجه به شرایط ویژه اقتصادی، تورم و وضعیت معیشت بازنشستگان که باعث درماندگی و ناامیدی ایشان در تأمین حداقلها برای زندگیشان و امرار معاش شده است، ضرورت بازنگری در میزان حقوق این عزیزان بیش از پیش احساس میشود. علیرغم تعهدات قانونی و مسئولیت مدنی دولت مبنی بر افزایش حقوق متناسب با تورم، بیش از ۱۰ سال است که میزان افزایش حقوق بازنشستگان حتی به نیمی از تورم هم نمیرسد.
آیا در مورد حقوق و دریافتی استادان دانشگاه چیزی میدانید؟ چه فرقی میان این دو قشر وجود دارد؟ آیا نه اینکه زحمت یک معلم در مدارس، اگر بیشتر از استادان دانشگاه نباشد، کمتر هم نیست و به مراتب حساستر و سختتر هم هست؟ شما در مورد حقوق یک دانشیار یا استادیار با سابقه ۱۰ ساله در دانشگاه چیزی شنیدهاید؟ آیا عدالت است که فقط مدرک دانشگاهی بالاتر، میان این دو قشر شکافی ایجاد کند که فقط بازنشستههای آموزش و پرورش در این شکاف آسیب ببینند؟ حتی حقوق یک بازنشسته با ۳۷ سال سابقه به نیمی از حقوق استاد دانشگاه عضو هیئت علمی نمیرسد.
ای کاش جواب یکی از این سؤالهای ما داده میشد که به چه حکمی و با چه ملاک و معیاری باید اینقدر تفاوت در حقوق دو دسته از افراد که برای آموزش تلاش میکنند وجود داشته باشد؟
من به عنوان فرزند یک فرد فرهیخته که در قید حیات نیست و به عنوان معلم برتر استان شناخته شده بود و محقق و پژوهشگری با سابقه بیش از ۳۵ سال تدریس و مدیریت، که بیش از ۵۰ سال عمر خود را صرف آموختن کرد، از طرف هزاران فرزند بازنشسته و بازنشستگان عزیز، از غم سالیان سال انباشته شده درون خود از شرایط حاکم بر حقوق و بیمه بازنشستگان و سختی زندگی گله داریم. اینقدر میگوییم تا اینگونه درخواستها به دست مسئول دغدغهمند و انساندوست برسد.
آینده روشن است. باشد که گرههای زندگی این دسته از افراد، حتی بخشی از آن، به دست مهربان و سخاوتمند آنها باز شود. در این دنیای مبهم که روشنی فردایش چندان مشخص نیست و نمیدانیم که صبحگاه بعدی گرمای خورشید را حس خواهیم کرد یا نه، به فکر گرهگشایی باشیم، هرچند مختصر و ناچیز.
این خواستهها حق مسلم یک بازنشسته است که سالها از خود و خواستههایش به خاطر عشق به کارش گذشته و اکنون به خاطر کمترینها باید به همه متوسل شود تا شاید ترتیب اثری دهند.
حرمت بازنشسته را بالا ببریم؛ آنها برای جامعه ما برکت هستند و جایگاهشان محفوظ است. زیستن فعلی را برای آنها به زندگی کردن با عزت تغییر دهید. آنها به امید زندهاند.
از طرف فرزند بازنشسته و با همکاری و همفکری تعدادی از بازنشستههای محترم آموزش و پرورش
موفق شد
بحث و گفتگو