به نام خداوند مهربان
هموطنان عزیز،
متأسفانه در سالهای اخیر، معضل حضور سگهای ولگرد در بافت شهری و روستایی به یکی از دغدغههای اصلی سلامت و ایمنی عمومی تبدیل شده است. بر اساس آمار رسمی، سالانه بین ۲۰ تا ۳۰ کودک بر اثر حملات این حیوانات جان خود را از دست میدهند و صدها مورد جراحت، بیماریهای مشترک مانند هاری و ترس دائمی در میان شهروندان ثبت میشود.
این وضعیت نهتنها غیرقابلقبول است، بلکه وظیفهای انسانی و قانونی بر دوش متولیان امر میگذارد تا هرچه سریعتر چارهای اساسی بیندیشند.
پیشنهاد ما به شهرداریها، دهیاریها و سازمان دامپزشکی:
۱. اقدام فوری برای عقیمسازی و جمعآوری کنترلشده
با همکاری تشکلهای مردمنهاد و دامپزشکان، نسبت به زندهگیری، عقیمسازی، واکسیناسیون و نگهداری موقت سگهای ولگرد در پناهگاههای استاندارد اقدام شود. این روش در بسیاری از کشورها موفق بوده و جمعیت این حیوانات را به مرور کنترل میکند.
۲. ایجاد سامانه گزارشدهی مردمی
شهروندان میتوانند محل تجمع سگهای خطرناک را از طریق اپلیکیشن یا سامانه ۱۳۷ گزارش دهند تا تیمهای سیار در کمترین زمان ممکن وارد عمل شوند.
۳. آموزش عمومی برای پیشگیری از حملات
آموزش شهروندان (بهویژه کودکان) درباره رفتار صحیح هنگام مواجهه با سگهای ولگرد، از بروز بسیاری از حملات جلوگیری میکند.
۴. حمایت از پناهگاههای غیردولتی
شهرداریها موظفاند بودجهای برای غذا، درمان و نگهداری موقت این حیوانات اختصاص دهند تا از کشتار غیرانسانی جلوگیری شود.
پیشنهاد «صادرات» سگها:
پیشنهاد این است که جمعآوری و حذف سگهای ولگرد در شهرها توسط شهرداری صورت گیرد. این حیوانات باید تغذیه مناسبی داشته باشند و سپس به کشورهایی مثل چین و روسیه که مشکلی با این حیوانات ندارند، صادر شوند و به جای آن گوسفند و سایر دامها وارد شود تا ملت ایران نیز از کمبود گوشت و پروتئین نجات پیدا کند.
راهکار عملیاتی پیشنهادی:
با توجه به تجربه موفق کشورهایی مثل ترکیه و هند، بهترین راهحل، ترکیب عقیمسازی گسترده، ایجاد پناهگاههای مدرن و مسئولیتپذیری اجتماعی است. از شهرداریها و دولت میخواهیم:
- سازمان دامپزشکی را موظف به اجرای برنامه ملی عقیمسازی کنند.
- بودجهای مستقل برای مدیریت جمعیت سگهای ولگرد در نظر بگیرند.
- با سمنهای فعال در این حوزه همکاری تنگاتنگ داشته باشند.
- روی صادرات آنها کار علمی انجام شود.
ما شهروندان چه کاری میتوانیم انجام دهیم؟
۱. از غذا دادن پراکنده در معابر عمومی خودداری کنیم (تا وابستگی غذایی ایجاد نشود).
۲. حیوانات خانگی خود را عقیم و واکسینه کنیم تا از افزایش جمعیت بیرویه جلوگیری شود.
۳. با عضویت در گروههای مردمی، داوطلب کمک به پناهگاهها شویم.
با امضای این فراخوان، از همه مسئولان اجرایی و تقنینی میخواهیم که هرچه سریعتر به این بحران انسانی-زیستمحیطی پایان دهند.

بحث و گفتگو