با سلام و احترام
این درخواست از طرف جمعی از دانشجویان معماری و جهت رسیدگی به وضعیت حاد مبلمان آتلیه‌ها نوشته شده است. این پیام نه صرفاً یک مکاتبه اداری، بلکه «فریادی برای کمک جسمانی» است.
همان‌طور که مستحضرید، ماهیت دروس معماری مستلزم حضور طولانی‌مدت (بیش از ۸ ساعت و گاهی تا ۱۲ ساعت متوالی) در آتلیه است. متأسفانه صندلی‌های فعلی که فلزی، فاقد تکیه‌گاه و کاملاً غیراستاندارد هستند، با ابعاد میزهای طراحی هم‌خوانی ندارند. این موضوع علاوه بر ایجاد خستگی مفرط، باعث بروز آسیب‌های جدی اسکلتی و کمردردهای مزمن برای دانشجویان شده است. همچنین، جنس فلزی و سرد صندلی‌ها در طول ساعات طولانی، شرایط بسیار آزاردهنده‌ای را برای ما رقم زده است.
پیش‌تر با وجود روکش‌های پارچه‌ای، اندکی از فشار فیزیکی کاسته می‌شد، اما متأسفانه در حال حاضر همان امکانات حداقلی نیز حذف شده‌اند.
واقعیت این است که آنچه این روزها بیشتر از مطالب درسی در ذهن ما می‌گذرد، تجربه‌ی یک درد جسمانیِ روزمره است. ما دانشجویان معماری، برای حفظ سلامت جسمانی و ارتقای کیفیت آموزشی، تقاضای جایگزینی فوری صندلی‌ها با نمونه‌های استاندارد و یا در گام نخست، تجهیز فوری صندلی‌های موجود به پدهای نشیمن و تکیه‌گاه ارگونومیک را داریم.
خواهشمندیم این پیام را نه به‌عنوان یک درخواست ساده، بلکه به‌عنوان یک «دغدغه‌ی انسانیِ جدی» تلقی کرده و دستور رسیدگی فوری صادر فرمایید.
با سپاس و احترام
دانشجویان معماری دانشکده روزبه
موفق شد
ویژه
بحث و گفتگو