طبیعت، ارث پدری هیچکس نیست
سالهاست که شاهد پدیدهای نگرانکننده و تأسفبار در گوشه و کنار کشور هستیم؛ پدیدهای که نهتنها حقوق عمومی مردم را پایمال میکند، بلکه ضربهای جدی به مفهوم مالکیت ملی و حفاظت از منابع طبیعی وارد میآورد.
کوهها، جنگلها، رودخانهها، آبشارها، دشتها، درهها و مسیرهای دسترسی به آنها بخشی از سرمایههای ملی ایران هستند. این منابع نه متعلق به یک شخص، نه متعلق به یک خانواده و نه متعلق به یک گروه خاصاند. آنها متعلق به همه مردم ایران و نسلهای آیندهاند. اما متأسفانه در سالهای اخیر شاهد آن هستیم که عدهای سودجو با سوءاستفاده از خلأهای نظارتی، ضعف اجرای قانون یا نفوذ محلی، اقدام به تصرف اراضی ملی و حتی مسیرهای دسترسی به مناطق طبیعی کردهاند.
از سازمان منابع طبیعی، سازمان محیط زیست، وزارت کشور، استانداریها، فرمانداریها، دادستانیها و سایر نهادهای مسئول انتظار میرود با این روند خطرناک برخوردی قاطع، شفاف و بدون ملاحظه داشته باشند. سکوت در برابر این تخلفات، نهتنها موجب گسترش آنها خواهد شد، بلکه این پیام نادرست را منتقل میکند که هر کس بتواند بخشی از طبیعت را تصرف کند، میتواند خود را مالک آن بداند.
موفق شد
بحث و گفتگو