به نام خدا
ما امضاکنندگان این کارزار، مخالفت خود را با تغییر دکترین هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران و حرکت به‌سمت ساخت سلاح هسته‌ای اعلام می‌کنیم.
ایران برای دهه‌ها هزینه‌های سنگین اقتصادی، سیاسی و بین‌المللی پرونده هسته‌ای را پرداخته است؛ در حالی که مردم و حاکمان آن همواره ساخت سلاح هسته‌ای و استفاده از آن را محکوم کرده‌اند و آن را غیرانسانی و غیراخلاقی دانسته‌اند. مسئله امروز ما صرفاً تغییر یا عدم دکترین نیست، بلکه بازنگری در شیوه مواجهه و مدیریت پرونده هسته‌ای و جلوگیری از تکرار هزینه‌های بی‌فایده گذشته است.
تجربه کشورهای دارنده سلاح هسته‌ای نیز نشان می‌دهد که دستیابی به بمب، به‌تنهایی معادل دستیابی به بازدارندگی مؤثر نیست. داشتن سلاح هسته‌ای لزوماً مانع حمله نظامی نمی‌شود و حتی می‌تواند کشور را در معرض فشارها و تهدیدهای بیشتری قرار دهد.
بازدارندگی زمانی معنا پیدا می‌کند که معتبر و قابل اتکا باشد؛ صرف داشتن چند کلاهک، بدون برخورداری از ظرفیت بقا و توان ضربه دوم، تضمینی برای بازدارندگی ایجاد نمی‌کند. اساساً باید پرسید آیا ایران در صورت ورود به چنین مسیری، توان ایجاد بازدارندگی معتبر و پایدار را خواهد داشت؟ آیا می‌توان با تعداد محدودی کلاهک، در برابر ساختارهای دفاعی و نظامی پیچیده طرف مقابل، به چنین اطمینانی رسید؟
ما وارث تمدنی هستیم که در طول تاریخ، صلح، مدارا، فرهنگ و همزیستی را از مؤلفه‌های هویت خود دانسته است. امنیت ملی صرفاً از مسیر قدرت نظامی و تهدید و تهاجم تأمین نمی‌شود؛ دیپلماسی، تعامل سازنده با جهان، اعتمادسازی و حفظ صلح نیز از ارکان اساسی امنیت پایدارند. ایران برای حفظ عزت و استقلال خود، بیش از هر چیز به آینده‌ای امن، باثبات و به‌دور از جنگ و رقابت تسلیحاتی نیاز دارد.
ما معتقدیم امنیت ملی ایران نباید به مسیری گره بخورد که هزینه‌های آن سنگین و مخاطرات آن قطعی، اما دستاورد بازدارندگی‌اش نامطمئن است. از مسئولان کشور می‌خواهیم به‌جای تغییر دکترین هسته‌ای و ورود به رقابت تسلیحاتی، از منافع ملی، امنیت پایدار و حق مردم ایران برای برخورداری از آینده‌ای امن دفاع کنند.
نه به تغییر دکترین هسته‌ای؛ امنیت ایران را با تصمیم‌های پرهزینه و پرمخاطره به قمار نگذاریم.
موفق شد
ویژه
بحث و گفتگو