اخبار تلخ و مکرر خشونت علیه زنان و دختران، بار دیگر ضرورت بازنگری جدی در قوانین مرتبط با حقوق زنان را یادآوری میکند. این اخبار تنها بیانگر رخدادهایی تلخ نیستند؛ بلکه توجه جامعه و مسئولان را به ضرورت پیشگیری مؤثر از خشونت، حمایت از قربانیان و رسیدگی مسئولانه و منصفانه به اینگونه موارد جلب میکنند. تأمین امنیت زنان و دختران، نیازمند توجه همزمان به پیشگیری، آموزش، حمایت قانونی و اجرای دقیق مقررات است.
ریشه بخشی از این نابرابریها را باید در قوانینی جستوجو کرد که زنان را از برخورداری برابر از حقوق شهروندی محروم میکنند؛ از دیه گرفته تا حق طلاق، حضانت فرزندان و استقلال در تصمیمگیری برای زندگی خویش. بازنگری در این حوزهها باید با بررسی دقیق آثار قوانین بر زندگی زنان و خانوادهها و با بهرهگیری از نظر متخصصان حقوقی و اجتماعی انجام شود؛ تا ضمن پاسداشت کرامت و حقوق زنان، زمینهٔ تحقق عدالت و حمایت مؤثر از همهٔ اعضای خانواده فراهم آید.
آیا زمان آن نرسیده است که این قوانین تغییر یابند و حقوق زنان و مردان در قانون برابر باشد؟ بازنگری در قوانین، فرصتی برای رفع کاستیها، شفافسازی حقوق و مسئولیتها و ایجاد سازوکارهایی است که بتوانند از تبعیض و تضییع حقوق جلوگیری کنند. این مطالبه، دعوتی به گفتوگوی مسئولانه و اصلاح قانونی در جهت ساختن جامعهای عادلانهتر است.
خطابم به مردان قانونگذار سرزمینم است:
چگونه به این نقطه رسیدهایم که گویی فراموش کردهایم زن، سرچشمه زندگی و تداومبخش نسلهاست؟ سرزمینی که از دیرباز آن را «سرزمین مادری» نامیدهایم، چگونه به جایی رسیده که زنانش برای ابتداییترین حقوق انسانی خود ناگزیر از مطالبه و مبارزهاند؟ این پرسش، دعوتی به تأمل دربارهٔ فاصلهٔ میان ارزش و جایگاه زنان در جامعه با حقوق و حمایتهایی است که در عمل از آن برخوردارند.
زن پیش از آنکه دختر، همسر یا مادر کسی باشد، انسانی مستقل و صاحب حق است. هیچ نسبت خانوادگی نباید موجب محدودشدن حقوق انسانی او شود. احترام به این اصل، به معنای نادیدهگرفتن اهمیت خانواده نیست؛ بلکه تأکیدی بر آن است که خانوادهای پایدار و سالم، بر پایهٔ احترام متقابل، امنیت، مسئولیتپذیری و رعایت حقوق همهٔ اعضای آن شکل میگیرد.
بیایید با بازنگری در قوانین، برای ساختن جامعهای امنتر و عادلانهتر تلاش کنیم؛ جامعهای که در آن جنسیت، معیار برخورداری از حقوق نباشد. این مسیر با شنیدن صدای زنان، بررسی کارشناسی قوانین، رفع موانع موجود و پیشبینی حمایتهای روشن و قابل اجرا هموار میشود. همچنین لازم است در کنار اصلاح قوانین، آگاهیرسانی و آموزش عمومی دربارهٔ حقوق و مسئولیتها تقویت شود تا پیشگیری از خشونت و احترام به کرامت انسانی به یک مسئولیت همگانی تبدیل گردد.
ما ترحم نمیخواهیم؛ عدالت میخواهیم.
ما امتیاز نمیخواهیم؛ حقوق برابر میخواهیم.
بیایید سرزمین مادری را برای دخترانمان نیز سرزمینی امن و برابر کنیم. این خواسته، مطالبهای برای آیندهای است که در آن دختران بتوانند بدون ترس از خشونت و تبعیض، از حقوق انسانی و شهروندی خود برخوردار باشند و با امنیت و امید در جامعه زندگی کنند. از قانونگذاران و مسئولان میخواهیم این ضرورت را جدی بگیرند و با بررسی و اصلاح قوانین مرتبط، گامهایی روشن و مؤثر برای تحقق آن بردارند.

بحث و گفتگو