جناب آقای دکتر اسماعیلی
وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی
جناب آقای مهندس ضرغامی
وزیر محترم میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی
با سلام
احتراماً به استحضار میرساند آواز که در تقسیمات خسروانی به آن «راه» میگفتند و به معنای نغماتی است که بدون ضرب آهنگ اجرا میشود، یکی از کهنترین اشکال خنیای ایران است که جایگاه والایی در نوای خوش ایران زمین دارد.
برای اجرای ردیفهای آوازی، گنجینهای که از نیاکان بهدست ما رسیده است، خوانندگان ایرانی باید دارای حنجره توانمندی باشند، تا بتوانند ظرایف این هنر را بهخوبی اجرا کنند.
در صد سال گذشته و از آثار ضبطشدهای که از بزرگان آواز ایران بهجای مانده است، پی میبریم که بسیاری از خوانندگان قدیم از این تواناییها بهرهمند بوده و به ادبیات و شعر اشراف کامل داشته و توانستهاند آوازهای ماندگاری از خود به یادگار گذارند.
برای گزینش «روز ملی آواز» باید خوانندهای را برگزینیم که افزون بر آوای خوش، صاحب سبک و آثار متعدد باشد و همچنین اقشار جامعه از خنیاگران حرفهای تا عموم مردم ایران او را بهعنوان یک هنرمند برجسته بشناسند.
در این راستا ضمن احترام به تمامی بزرگوارانی که در این زمینه تلاش نمودهاند، میتوان از استاد غلامحسین بنان نام ببریم که افزون بر صدای زیبا و مخملین، به فن آواز و خوانندگی بسیار تسلط داشتند و صاحب سبک و شیوهای خاص بودند که برخی از خوانندگان پیرو و مقلد او شدند.
بنان در دوران طلایی موسیقی ایران میزیست و توانایی او در اجرای ضربهای سنگین و قطعات دشوار، سبب شد که بسیاری از آثار جاودان خنیاگران ایران با آوای گرم و پرشور و دلنشین او ماندگار شود که مهمترین و به یاد ماندنیترین آنها سرود ملی «ای ایران» است.
از این روی پیشنهاد میکنیم با توجه به اینکه روز ۱۰ اردیبهشت زادروز استاد بنان و همزمان با روز ملی «خلیج فارس» است؛ نهم اردیبهشت شب زادروز این استاد آواز به عنوان روز ملی آواز شناخته شود.
با تشکر
ویژه
بحث و گفتگو